Angakis
photo ANDREAS NIKOLAREAS
Εικαστική Έκθεση της Angakis (Angie Antonakis)
Ως τις 13 Μαρτίου στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Με ζωηρό το ενδιαφέρον του κοινού πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια έκθεσης της Ελληνοαμερικανίδας εικαστικού Angie Antonakis –Angakis στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, που για πρώτη φορά παρουσιάζει έργα της στην Ελλάδα.
Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν με τη παρουσία της ίδιας που ανέφερε πόσο συγκινημένη είναι για την ευκαιρία που της δόθηκε να εκθέσει τη δουλειά της στην πατρίδα της και στο ελληνικό κοινό.
Στην έκθεση παρουσιάζονται μια σειρά από ασπρόμαυρες εικαστικές δημιουργίες που ανατρέπουν τους συμβατικούς κώδικες, επιχειρώντας, όπως ανέφερε η ζωγράφος, να εξευμενίσουν την κοινωνική σύγχυση της εποχής. Μέσα από την περιρρέουσα αμφισημία της ζωγραφικής της, το κοινό προσκαλείται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση, ενώ η τεχνική της αφαίρεσης και η ασπρόμαυρη παλέτα των έργων που παρουσιάζονται μέχρι τις 9 Απριλίου στους χώρους του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, αφήνεται ανοιχτή σε συμβολισμούς, σε μια διαρκή αναμονή για την ανεκπλήρωτη μορφή και το ανύπαρκτο χρώμα, όπως ακριβώς σε αναμονή βρίσκεται και η σύγχρονη κοινωνική καθημερινότητα.
Η έκθεση έργων της Angakis με τίτλο « I’ll be your mirror» παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έως τις 9 Απριλίου 2025, με ελεύθερη είσοδο.
Επιμέλεια Έκθεσης: Ντόρα Βυζοβίτου
Διάρκεια έκθεσης: 13/03/25 – 9/04/2025
Ώρες Λειτουργίας: Δευτέρα με Κυριακή 18.00-22.00
Είσοδος Ελεύθερη
Η ζωγραφική είναι ένας κατακλυσμιαίος χείμαρρος
Η Angakis -Angie Antonakis μιλά για τη ζωγραφική της και τη τη σχέση της με το κοινό
Μια ψυχαναλυτική κατάδυση για το θεατή αποτελεί το έργο της Angakis, της Ελληνίδας εικαστικού, που ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ και εκθέτει μια σειρά από ζωγραφικές δημιουργίες της στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έως τις 9 Απριλίου. Η ζωγράφος, επηρεασμένη από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, προσκαλεί το κοινό να συμμετάσχει στις πολλαπλές αναγνώσεις του έργου της, δίνοντας την ευκαιρία σε καθέναν από
αυτούς να νοηματοδοτήσει εκείνο που εκτίθεται μπροστά του και να ξεκλειδώσει αυτό που αφηγείται, φωτίζοντας τις δικές του ψυχικές διαδρομές.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αναζητήσετε μια πλατφόρμα επικοινωνίας με το ευρύτερο κοινό;
Υπήρξε ένα κομβικό χρονικό σημείο στη ζωή μου που αναζήτησα αυτή την σχέση με το ευρύ κοινό, παρόλο που ανέκαθεν είχα το βλέμμα του δημιουργού. Πάντα όμως έρχεται εκείνη η κατάλληλη στιγμή που όλα ξεχειλίζουν και πρέπει να τα αφήσεις να βγουν στην επιφάνεια. Αυτός ο κατακλυσμιαίος χείμαρρος ήταν που μου έδειξε τον δρόμο για το πώς να προσεγγίσω το κοινό. Αλλωστε είναι ένας δρόμος, χωρίς γυρισμό. Υπάρχει και τροφοδοτείται αέναα, μέσα από μικρές παρτίδες διάδρασης που γίνονται κάθε φορά όλο και πιο ενδιαφέρουσες.
Γιατί επιλέξατε το ασπρόμαυρα έργα σας για τη συγκεκριμένη έκθεση στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης;
Πιστεύω ότι η χρωματική παλέτα είναι ανεξάντλητη, ακόμα και σε έναν μαυρόασπρο πίνακα. Το ίδιο ισχύει και για τις αφηγήσεις που κρύβει. Το μαύρο και το άσπρο δεν είναι δύο χρώματα, είναι πολλά. Για την ακρίβεια είναι όλα τα χρώματα και όλες οι αφηγήσεις. Και μέσα από αυτόν τον χείμαρρο εικόνων και χρωμάτων απευθύνομαι σε εκείνον που στέκεται απέναντι στη δουλειά μου και αναζητά το νόημα που ανταποκρίνεται μόνο σε εκείνον τον ίδιο. Εχοντας μιλήσει με ανθρώπους που έχουν στη συλλογή τους έργα μου, αυτό που με ξαφνιάζει ευχάριστα κάθε φορά είναι το γεγονός ότι κάθε ένας ταυτίζεται τόσο πολύ με το συγκεκριμένο έργο που πιστεύει ότι μόνο εκείνος αποκρυπτογραφεί το κρυμμένο νόημα. Εκείνος έχει το μαγικό κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα της αφήγησης του έργου. Μιας αφήγησης που φωτίζει όχι το έργο, αλλά τη δική του ζωή.
Είστε πολίτης του κόσμου. Από την Πελοπόννησο και την Κρήτη, στις ΗΠΑ και στον Καναδά, με εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Πώς έχει επηρεάσει αυτό την εικαστική σας διαδρομή; .
Αυτό που με καθόρισε από τα εφηβικά μου χρόνια ήταν η αγάπη μου για την τέχνη. Αυτή η εμμονή ήταν που μου πρόσφερε ένα διαρκές βιωματικό ταξίδι, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Μέσα σε εκθέσεις τέχνης, σε γκαλερί και μουσεία, σε θεατρικές παραστάσεις, σε συναυλίες αναζήτησα τη γνώση μέσα από τη συνεχή μελέτη, την προσωπική έρευνα, την αδιάκοπη προσπάθεια. Κι όλα αυτά με, όσο το δυνατόν περισσότερη, πειθαρχία και αφοσίωση. Σπουδαία συγκυρία για μένα ήταν η εκλογή μου ως προέδρου του Parsons Bruce Art Association της Virginia στις ΗΠΑ. Εκεί είχα την ευκαιρία να επιμεληθώ μια σειρά από πολύ σπουδαίες εκθέσεις που οδήγησαν με χρηματοδότηση της Πολιτείας, την ίδρυση του κοινοτικού κέντρου τέχνης Prizery που λειτουργεί μέχρι σήμερα και αποτελεί φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Αυτό για μένα ήταν κορυφαία στιγμή, όπως και όταν κατάφερα να στηρίξω Έλληνες καλλιτέχνες και το διψασμένο φιλότεχνο κοινό, ανοίγοντας δύο αίθουσες τέχνης, στην αγαπημένη μου Σπάρτη, τη γενέθλια πόλη μου, οι οποίες έκλεισαν δυστυχώς την περίοδο του Covid .
