Τετάρτη 4 Απριλίου 2012, στις 21:00
εισαγωγικά στην ταινία Zabriskie Point
του MICHELANGELO ANTONIONI

Άννα Στερεοπούλου
Μουσική Σύνθεση – Ερμηνεία

Με βαθειές ρίζες σεβασμού και έμπνευσης στον κόσμο των Pink Floyd και μεγάλο θαυμασμό στην Ιταλική ματιά προς στις Τέχνες, η Άννα Στερεοπούλου μάς εισαγάγει μουσικά στο «Zabriskie Point» του Michelangelo Antonioni, μέσω της ηχούς μιας δικής της Αιαίας*. Αναλογικοί ήχοι που μυρίζουν φύκια, ηχοτοπία με ζεστό αέρα ερήμου και πλήκτρα πιάνου που συντονίζουν τον παλμό της καρδιάς μας. Μια ευχή να ξεφύγουμε από τη Σαγήνη του Μορφέα, κρατώντας ζωντανό το Όνειρο και την Λύρα του Ορφέα…

*Αιαία: Το νησί, όπου βρισκόταν το παλάτι της μάγισσας Κίρκης [Ελληνική Μυθολογία].

Τετάρτη 11 Απριλίου 2012, στις 21:00
εισαγωγικά στην ταινία Να πεθαίνεις στα 30 [Mourir à 30 ans]
του ROMAIN GOUPIL

Άννα Στερεοπούλου
Μουσική Σύνθεση – Πιάνο – Κείμενα
Έλσα Παπέλη
Βιολοντσέλο
Ολύνα Ξενοπούλου
Απαγγελία

Αμφισβήτηση ή αναθεώρηση; Εποχές που επαναλαμβάνονται ή υπενθυμίζουν; Ερωτήματα ή απαντήσεις; Σύμβολα ή απεικονίσεις; Προβληματισμοί αέναοι, με συνεχή τροφοδότηση της έμπνευσης και ανάγκης της έκφρασης του καθενός μας. Αναμνήσεις ανεξίτηλες, παραδείγματα κάθε Στιγμής συνειδητοποίησης και υποσυνείδητου Ήχου. Κάθε προ-λόγου, επι-λόγου, προ-λόγου και ούτω καθεξής. Με σπειροειδή Λόγο και Ήχο, λοιπόν, μουσική και αποσπάσματα κειμένων της ʼννας Στερεοπούλου -που θα ακουστούν ζωντανά- ζωγραφίζουν τον πρόλογο στο «Να πεθαίνεις στα 30» του Romain Goupil, και συνδέουν δύο γενιές σε αναβρασμό συναισθημάτων …και όχι μόνο.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012, στις 21:00
εισαγωγικά στην ταινία Το αλάτι της γης του ΧΕΡΜΠΕΡΤ ΜΠΙΜΠΕΡΜΑΝ παρουσιάζονται οι συνθέσεις των:

– Αργυρώ Κολιογιώργη
σύνθεση
Γιώργος Σκριβάνος (φλάουτο), Αλέξανδρος Μιχαηλίδης (κλαρινέτο)

“Έργο για φλάουτο και κλαρινέτο“
Οι άθλιες συνθήκες εργασίας και ζωής της μεξικανο-αμερικανικής κοινότητας και η σκληρή εκμετάλλευση των κατοίκων από τους λευκούς (Αγγλο-αμερικάνους όπως αποκαλούνται) βιομηχάνους, εκφράζονται μουσικά συνθέτοντας έργο για φλάουτο και κλαρινέτο που προλογίζει την ταινία «Το αλάτι της γης» του Herbert Biberman. Σύγχρονες τεχνικές δίνουν ένα ηχητικό αποτέλεσμα που παραπέμπει στη δύσκολη  ζωή των ανθρώπων αυτών.

– Κώστα Κοσμά
σύνθεση
Αριώνα Μουτσάι (βιολί), Βασίλης Μπίλλας(κλαρινέτο), Ελένη Μαλαγαρδή (πιάνο), Κωνσταντίνα Ρούσσου (φλάουτο)

“Αίσθηση”
Το έργο “Αίσθηση” είναι κατ’ εξοχήν τονικό με διαφωνίες που του προσδίδουν ένα ιδιαίτερο χρώμα που έρχεται σε “αρμονία” με το αγωνιστικό πνεύμα της ταινίας: ‘Το αλάτι της Γης” του Herbert Biberman. Μια ταινία που μας προβληματίζει για το γίγνεσθαι στη χώρα μας. Αυτόν τον προβληματισμό αποσκοπεί να προλογίσει το εν λόγω μουσικό έργο του Κώστα Κοσμά, που εκφράζει τα ανάμικτα και αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα που συνυπάρχουν στους ήρωες της ταινίας. Ήρωες αφενός σκληροί που αγωνίζονται να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή ζωή και συνάμα ρομαντικοί στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012, στις 20:45
εισαγωγικά στην ταινία Το Μίσος του ΜΑΤΙΕ ΚΑΣΣΟΒΙΤΣ

-Ο Ηλίας Κοτζιάς θα παρουσιάσει τα έργα “Η Θάλασσά μου”, “Η Γάζα”, “Η Σιωπή”. Συμμετέχουν: Μανούσος Πλουμίδης (κλαρινέτο), Ρωξάνη Παπαδημητρίου (τραγούδι), Σπύρος Σουλαδάκης (πιάνο), Εύα Τσούρου (χορός – περφόρμανς), Όλγα Χαλκίδου (video artist)

H Θάλασσά μου είναι μία σύνθεση για ηλεκτρονικούς ήχους και πιάνο. Το έργο αυτό χαρακτηρίζεται από τον “πολυστυλιστισμό” (polystilism) αφού στα συνθετικά του στοιχεία ανιχνεύονται στοιχεία της τζαζ, της τονικής, της ατονικής μουσικής καθώς και μουσική θορύβου (noise music). Η πρόθεσή μου με το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι είναι να αποτυπώσω μια ανθρώπινη ψυχολογική κατάσταση. Οι ηλεκτρονικοί ήχοι της σύνθεσης περιγράφουν τη μή συνειδητοποιημένη από τον άνθρωπο ψυχολογική του κατάσταση. Με το μουσικό κείμενο του πιάνου προσπαθώ να εξωτερικεύσω ψήγματα του άφατου αυτού ψυχισμού.

Η Γάζα είναι ένα έργο για υπολογιστή και κλαρινέτα (σι ύφεση και μπάσο). Το έργο συντέθηκε το Γενάρη του 2009 ύστερα από την Ισραηλινή εισβολή στη Γάζα που ξεκίνησε το Δεκέμβρη του 2008. Είναι αφιερωμένο στα θύματα και τις οικογένειές τους. Με τη Γάζα περιγράφω τα γεγονότα, καθώς τις σκέψεις και συναισθήματα που απορρέουν από τη συγκεκριμένη εισβολή.

H Σιωπή είναι ένα έργο που προσπαθεί να ερμηνεύσει τα συναισθήματα που δημιουργούνται κατά τη χρονική διάρκεια που ένας άνθρωπος αναμένει ένα υποκείμενο-αντικείμενο-ιδέα που δεν είναι προσδιορισμένο. Περιγράφει τα συναισθήματα ανησυχίας που βαθμιαία κλιμακώνονται σε συναισθήματα αγωνίας και παροξυσμού. Ονομάζεται ¨Σιωπή” γιατί σχεδόν όλοι οι ήχοι της σύνθεσης αναφέρονται στους ήχους της εσωτερικής ακοής του ανθρώπου που περιμένει να συμβεί κάτι. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονται πραγματικά είναι η αναπνοή του, ο καρδιακός παλμός του και τρεις λέξεις στο τέλος του έργου που αποτελούν και ένα είδος “λύσης” στο δράμα. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ.

Η χρήση της εικόνας συνυπάρχει με τη μουσική από την οποία και εμπνεύστηκε. Η συνύπαρξη βιντεοτέχνης και μουσικής σύνθεσης έχουν διάθεση να ενισχύσουν την αίσθηση του ακροατή και την εντύπωσή του με τρόπο σκηνογραφικό. Η βιντεοσύνθεση φανερώνει μέσα από τις εικόνες της την αίσθηση που αφήνει η μουσική σύνθεση στο βλέμμα. Δημιουργεί έτσι ένα νέο ρυθμό που συνυπάρχει του μουσικού τοπίου αλλά ταυτόχρονα συνομιλεί μαζί του. Όλα έτσι συνθέτουν έναν νέο χώρο μέσα στον οποίο η μουσική σύνθεση διευρύνεται και ο χρόνος προβάλει τις ποικίλες διαστάσεις του.

-Η Ναταλία Μαυράκη θα παρουσιάσει το έργο La haine attire la haine (Το μίσος γεννά το μίσος) για πιάνο και κρουστά, εμπνευσμένο από την προβαλλόμενη ταινία. Συμμετέχουν: Κατερίνα Καναβάκη (πιάνο), Γιώργος Φίλιππας (κρουστά)

La haine attire la haine (Το μίσος γεννά το μίσος)
«Πρόκειται για μια κοινωνία σε ελεύθερη πτώση, η οποία πέφτοντας, συνεχίζει να καθησυχάζει τον εαυτό της, ότι όλα καλά ως εδώ..”
Επίκαιρη όσο ποτέ η ταινία «Το Μίσος» του Mathieu Kassovitz αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αυτό το μουσικό κομμάτι, το οποίο ξεκινάει από τη σιωπή ακολουθούμενη από το πιάνο που μας εισαγάγει στη θλίψη που αφήνει πάντα πίσω του το μίσος και συνεχίζει με την είσοδο των κρουστών, καταλήγοντας σε μία εκκωφαντική κραυγή διαμαρτυρίας, ενάντια στο μίσος, στο μίσος που έχει τόση δύναμη ώστε «φτάνει να μισήσει ένας άνθρωπος έναν άλλο άνθρωπο για να απλωθεί το μίσος σιγά – σιγά σε ολάκερη την ανθρωπότητα» (Jean -Paul Sartre)