Σε ένα μικρό σπίτι μέσα στην φύση, σε χρόνο που δεν καθορίζεται, ο Γιος μοιράζεται με την Μητέρα τις τελευταίες στιγμές της.  Μιλούν για το κοινό τους παρελθόν, για το θλιβερό μέλλον, μια σχέση απόλυτης γαλήνης,  τρυφερότητας, αφοσίωσης και αγάπης, βυθισμένη στην μελαγχολία. Η Μητέρα πεθαίνει, ο Γιος, μόνος του πια στην οργιώδη φύση, στον άνεμο, το φως, στα σύννεφα και στον ήλιο, περιπλανάται άδειος, σε ένα κόσμο που δεν του προσφέρει τίποτα πια.

Η απόλυτη ελεγεία για την νοσταλγία, την απώλεια και την μοναξιά, ένα καλλιτεχνικό όραμα του Αλεξάντερ Σοκούροφ, ένας μοναδικός συγκερασμός ζωγραφικής (οι εικόνες τις ταινίας είναι κυριολεκτικά κινούμενοι πίνακες), μουσικής, ποίησης, το έργο που τον καταξίωσε παγκοσμίως ως έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους οραματιστές καλλιτέχνες. Η ταινία απέσπασε το Οικουμενικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, διακρίθηκε σε πολυάριθμα Φεστιβάλ και είχε εμπορική διανομή σε 30 χώρες.

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012, στις 21:30,

Πατέρας και Γιος, 2003,  έγχρωμο, 83′

“Μια μικρή οικογένεια, πατέρας και γιος, στη σοφίτα ενός παλιού σπιτιού. Ο πατέρας αποσύρθηκε από τον στρατό, εγκατέλειψε την αγαπημένη του αεροπορία. Διέκοψε την καριέρα του παρά τη θέλησή του, ήταν οι συγκυρίες που τον ανάγκασαν. Ένας ενεργός πολεμιστής που βγήκε μεσόκοπος στη σύνταξη. Φοιτητής, στη σχολή Ικάρων, έζησε τον πρώτο και τελευταίο έρωτα της ζωής του. Η αγαπημένη του έγινε σύζυγός του και του χάρισε ένα γιο. Στα είκοσί της κι αυτή, όπως κι ο ίδιος. Η γυναίκα πέθανε νέα. Αυτός ο έρωτας είναι η μυστική του ευτυχία.

Ο γιος μεγάλωσε, φαίνεται πως θα γίνει κι αυτός στρατιωτικός σαν τον πατέρα του. Ο γιος συνεχώς θυμίζει στον πατέρα την σύζυγό του. Δεν ξεχωρίζει τον γιο του από αυτή την αγάπη που κρατά ακόμα, είναι ο δεσμός του με την νεκρή σύντροφό του. Ο πατέρας δεν μπορεί να φανταστεί μια ζωή χωρίς τον γιο. Ο αφοσιωμένος γιος αγαπά τον πατέρα βαθιά, τα αισθήματά του επιτείνονται από μια ενστικτώδη ηθική υποχρέωση που δοκιμάζεται από τη ζωή. Η αγάπη τους είναι σχεδόν μυθολογικής κλίμακας και ήθους. Δεν μπορεί να υπάρξει στην πραγματική ζωή. Είναι μια σχέση παραμυθένια.”

Ιαπωνία, 1945. Στις 15 Αυγούστου, εκατομμύρια Ιάπωνες ακούν για πρώτη φορά τη φωνή του αυτοκράτορά τους. Απευθυνόμενος στο έθνος, καλεί τις ένοπλες δυνάμεις και το λαό να σταματήσουν τον πόλεμο.

Αυτή η ανακοίνωση επέτρεψε στους συμμάχους να αποβιβαστούν στα ιαπωνικά νησιά χωρίς κανενός είδους αντίσταση. Με αυτό το κάλεσμα, ο αυτοκράτορας σώζει τις ζωές εκατομμυρίων Ιαπώνων, έτοιμων να πεθάνουν για τον ίδιο και την πατρίδα τους. Σώζει επίσης τις ζωές εκατομμυρίων Αμερικανών, Κινέζων, Βρετανών, Ρώσων. Παρά τη γενναία του πράξη, οι νικητές επιμένουν να ακολουθηθεί το στρατιωτικό πρωτόκολλο.

Ο στρατηγός Ντάγκλας Μακ ʼρθουρ, γενικός διοικητής των δυνάμεων κατοχής, συμβουλεύει τον Πρόεδρό του να μην χαρακτηρίσει τον Χιροχίτο ως εγκληματία πολέμου. Το φιλμ καταγράφει τις συναντήσεις μεταξύ αυτών των δυο ανθρώπων. Στα απομνημονεύματά του ο Αμερικανός στρατηγός ανέφερε πως ο αυτοκράτορας ήταν έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες για τις πράξεις της κυβέρνησης και του στρατού του, γνωρίζοντας καλά πως οι συνέπειες μιας τέτοιας παραδοχής θα ήταν δικαστήριο και θανατική ποινή. “Ένοιωσα σοκ” γράφει ο Μακ ʼρθουρ. “Μπορεί να ήταν ελέω Θεού αυτοκράτορας, όμως, εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα, πως ήταν παράλληλα και ένας πραγματικός τζέντλεμαν, ο πρώτος Ιάπωνας τζέντλεμαν που γνώρισα στη ζωή μου.” Λίγο καιρό μετά, ο αυτοκράτορας Χιροχίτο σε μια δημόσια ομιλία, απαρνείται τη θεία του καταγωγή, προσδιορίζοντας τον εαυτό του ως “σύμβολο του κράτους και της ενότητας του λαού”.

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012, στις 21:30

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ
Ρωσία/Γαλλία – 2007 – 92 λεπτά – Έγχρωμο

Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών