Βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά, «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, Πρόβες Θανάτου» “ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ” με την Ελένη Ερήμου [Κείμενο-Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης]
“ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝAΓΟΥΛΗ“
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά,
«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, Πρόβες Θανάτου»
Τα τραγούδια της παράστασης με την φωνή του Παντελή Θαλασσινού
Mε την Ελένη Ερήμου
Εξαιτίας του μεγάλου ενδιαφέροντος του κοινού για τη θεατρική παράσταση “Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη” σε κείμενο και σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη με την Ελένη Ερήμου, η παράσταση θα παρουσιασθεί για μια ακόμη φορά στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, την Παρασκευή 12 Απριλίου 2013, στις 21:00. Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση που βασίστηκε στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά, “ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, Πρόβες Θανάτου” και επιχειρεί να καταγράψει την ηρωική, πολιτική και ποιητική προσωπικότητα του Αλέκου Παναγούλη, ενός μοναδικού και σπάνιου αγωνιστή στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία των αγώνων για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία.
Σημειώνει ο Δήμος Αβδελιώδης:
“Ο
πολιτισμός δεν χτίζεται μόνο με τις ιδέες αλλά και με τις πράξεις και
τα έργα που επιβεβαιώνουν την αλήθεια και την πραγματικότητα αυτών των
ιδεών.
Η Δημοκρατία είναι ένα έμπρακτο αποτέλεσμα των
ιδεών και του πολιτισμού. Δεν εφαρμόστηκε ούτε αυτονόητα, ούτε εύκολα
στην αρχαία Αθήνα, τον τόπο της γέννησής της. Κατακτήθηκε σταδιακά με
πολύχρονους αγώνες ενάντια στο τυραννικό καθεστώς. Το δημοκρατικό
πολίτευμα είναι ένας θεσμός που δεν είναι κληρονομικός ούτε δεδομένος.
Το 1967 η Δημοκρατία καταλύθηκε στην Ελλάδα από ένα δικτατορικό καθεστώς
επίορκων αξιωματικών.
Η οικογένεια της Αθηνάς και του Βασίλειου Παναγούλη,
αξιωματικού του ελληνικού στρατού, με τα τρία παιδιά τους, τον Γεώργιο,
τον Αλέξανδρο και τον Στάθη, αφιερώθηκαν αποκλειστικά στον αγώνα της
υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Χωρίς υστεροβουλία,
χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς καμία συνδιαλλαγή με κανένα.
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης, φοιτητής του Πολυτεχνείου,
εμπνευσμένος από το αρχαίο ψήφισμα όρκο για την προστασία και την
υπεράσπιση αθηναϊκής Δημοκρατίας από τους Τυράννους, αποπειράθηκε να
ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Είναι σχεδόν βέβαιο
πως το ασυνείδητό του, δεν του επέτρεψε να πραγματοποιήσει αυτόν το
στόχο γιατί ο ίδιος ποτέ δεν θα μπορούσε, ίσως, να σηκώσει το βάρος μιας
δολοφονίας. Όμως, μπόρεσε να σηκώσει ένα τεράστιο και αλλόκοτο βάρος
από βασανιστήρια, σωματικά και ψυχικά, χωρίς ποτέ να φοβηθεί ή να
δειλιάσει. Κάτι που παραδέχθηκαν και οι ίδιοι οι βασανιστές του.
Από
που αντλούσε αυτή την υπεράνθρωπη δύναμη που ήταν ανώτερη και
πολλαπλάσια ακόμα και αυτού του ίδιου του προγόνου του, του μυθικού
Προμηθέα; Ο ίδιος έλεγε: Θα μείνω όρθιος. Αν δε νικηθώ εγώ δεν θα
νικηθεί ούτε η Δημοκρατία.
Ίσως μια ιδέα μπορεί να κρατηθεί
ζωντανή, μόνο και μόνο επειδή την κρατάει ένας άνθρωπος. Ίσως ένας
άνθρωπος μπορεί να κρατηθεί ζωντανός, μόνο και μόνο επειδή πιστεύει σε
μια ιδέα.“
H παράσταση προσπαθεί να αποδώσει το
βαθύτερο, τραγικό και προμηθεϊκό πνεύμα του Αλέκου και της οικογένειας
των Παναγούληδων, μέσα από τις μεταμορφώσεις μιας ηθοποιού, της Ελένης
Ερήμου -από Αθηνά Παναγούλη σε Αλέκο Παναγούλη και σε όλα τα πρόσωπα του
έργου-, αλλά και με ενσωματωμένες, κινηματογραφημένες σκηνές, που
αναδύονται μέσα από τη σκέψη της ηθοποιού, όταν κλείνοντας τα μάτια,
περνάει στον εσώτερο χώρο της μνήμης των ηρώων, που μας αποκαλύπτεται
στην οθόνη με σκηνές τις οποίες “ντύνουν” ζωντανά 5 μουσικοί, όπως και
στις πρώτες προβολές του βωβού κινηματογράφου.
Συντελεστές
Κείμενο-Σκηνοθεσία, Σκηνικός χώρος-όψη: Δήμος Αβδελιώδης
Ηθοποιός: Ελένη Ερήμου
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιώργος Νικόπουλος, Δανάη Ρούσσου
Ενορχηστρώνουν και Παίζουν οι Μουσικοί:
Αλέξανδρος Αβδελιώδης, Πιάνο
Γιάννης Αβδελιώδης, Κρουστά, Μαντολίνο, Μεταλόφωνο
Γιάννης Βιλιώτης, Τσέλο, Μαντολίνο
Γιάννης Πλαγιαννάκος, Κοντραμπάσο δοξάρι
Παναγιώτης Ράπτης, Σαξόφωνο σοπράνο, Φλάουτο
στον κ. Κώστα Μαρδά, για την ευγενική παραχώρηση, τη βοήθεια και τη συνεργασία.
