Εκπλήσσει την Αθήνα με θέατρο και τις Κάννες με κινηματογράφο Ο Μιχάλης Κωνσταντάτος μας μιλά για την παράσταση Parklife αλλά και το επόμενό του στοίχημα

Από τον Αχιλλέα Κούρια

Κατάφερε να στρέψει πάνω του το βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών 2011 προσεγγίζοντας τίποτε περισσότερο από εκείνα τα καθημερινά αδιέξοδα που υψώνονται μπροστά μας, εκείνα τα προβλήματα που ο ίδιος αλλά και όλοι εμείς αντιλαμβανόμαστε ως δεδομένα. Με τη συμβολή της τέχνης, λέει ο Μιχάλης Κωνσταντάτος στο mcf.gr, τα τείχη πέφτουν και τότε τα μάτια μας βλέπουν ξανά, πιο ξεκάθαρα, πράγματα που ως τότε προσπερνούσαν ως ασήμαντα. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Parklife μας μιλά για τη δουλειά της ομάδας blind spot που παρουσιάζεται έως τις 2 Ιουνίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης αλλά και για το νέο του, κινηματογραφικό αυτή τη φορά, στοίχημα που ήδη έτυχε διεθνούς αναγνώρισης, αν και ακόμη μένει να ξεπεράσει τις αντίξοες συνθήκες μιας «μοναδικής», ελληνικής πραγματικότητας.

Όσοι απολαμβάνουν τη θεατρική παράσταση Parklife της ομάδας Blind Spot σε σκηνοθεσία και κείμενα των ανθρώπων που υπήρξαν οι εκλεκτοί των Καννών με το Luton, είχαν ή θα έχουν την ευκαιρία να αντιληφθούν ότι και στα δύο έργα σάς αφορά σε μεγάλο βαθμό μια ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας. Αγγίζετε τα αδιέξοδα που οι σύγχρονοι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν μέσα στην σκληρότητα της καθημερινότητας. Τι σας οδηγεί σε αυτή τη θεματική;

Η θεατρική παράσταση Parklife είναι αποτέλεσμα όλων των συντελεστών της. Καταρχήν των ηθοποιών που ενσαρκώνουν με επιτυχία το κείμενο, της Γιώτα Αργυροπούλου (το έτερο βασικό πρόσωπο επίσης της ομάδας blind spot) και του Θανάση Δόβρη. Επίσης και όλων των άλλων συντελεστών που όλοι μαζί δουλέψαμε στην ίδια κατεύθυνση. Νομίζω η ερώτηση σας απαντάει με έναν τρόπο. Ως σύγχρονοι και εμείς άνθρωποι – κάτοικοι μιας μεγάλης πόλης της Δυτικής κοινωνίας – παρατηρούμε αλλά και βιώνουμε οι ίδιοι τα αδιέξοδα που οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν στην καθημερινότητα. ʼρα μας αφορά άμεσα. Πολλά πράγματα της καθημερινότητας τα παίρνουμε ως δεδομένα, γι αυτό και δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε αυτά. Αυτός είναι και ο κίνδυνος της και αυτά ακριβώς τα στοιχεία, που κάποιος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, θέλουμε να υπογραμμίσουμε.

Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης σε αυτές τις, για κάποιους δεδομένες, εκφάνσεις της ζωής μας;

Ο ρόλος της τέχνης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας είναι πάντα να ρίχνει φως πάνω της, να γεννάει ερωτήματα και να μαθαίνουμε κάτι μέσα από αυτήν.

Σε ό, τι αφορά την καλλιτεχνική ματιά σας επάνω στα πράγματα, στο Parklife είδαμε να συνταιριάζετε την κινηματογραφική με τη θεατρική γλώσσα και να μπολιάζετε πρακτικές της μιας με στοιχεία από την άλλη. Υπάρχουν άραγε τείχη μεταξύ τους ή εσκαμμένα που δεν θα έπρεπε κανείς να υπερκεράσει; Πως επιτυγχάνεται ένας τέτοιου είδους διάλογος;

Παρόλη την στενή τους συγγένεια ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο διάλογος τους όμως μπορεί να φέρει όμορφα αποτελέσματα, τον θεωρώ γόνιμο και απαραίτητο. Και φυσικά δεν υπάρχει συνταγή για να επιτευχθεί. Γενικότερα πιστεύω στο διάλογο μεταξύ των τεχνών. Η τέχνη υπάρχει για να ρίχνει τα τείχη όχι για να χτίζει.

Η επιλογή της υπό δημιουργία μεγάλου μήκους ταινίας σας με τον τίτλο Luton από το Φεστιβάλ Καννών 2011 και ιδιαίτερα από το τμήμα L’ Atelier Cinefondation, για τους ανθρώπους που γνωρίζουν τη δουλειά σας μοιάζει ως φυσική εξέλιξη. Ωστόσο πόσο αναπάντεχη μπορεί να υπήρξε μια τέτοιου είδους διεθνής αναγνώριση και υποστήριξη του έργου σας για εσάς προσωπικά; Ποια τα συναισθήματα ενός νέου δημιουργού στο άκουσμά της;

Πιστεύω πολύ στο project του luton και έχουμε δουλέψει σκληρά για την ανάπτυξη του. Η διεθνής λοιπόν αναγνώριση και η στήριξη του από έναν τόσο σημαντικό θεσμό όπως το LAtelier ήταν μια δικαίωση όλων των προσπαθειών μας και φυσικά μια ικανοποίηση για μένα και τους συνεργάτες μου.

Ποιες οι προσδοκίες σας σε σχέση με την εμπορική επιτυχία αλλά και την καλλιτεχνική αρτιότητα του εν λόγω project; Γίνονται άραγε τα πράγματα λίγο πιο εύκολα μετά από μια τόσο σημαντική διάκριση ή μάλλον εξακολουθεί να παραμένει στοίχημα η εκπλήρωση του οράματος σας;

Στόχος είναι φυσικά ένα υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αυτό φέρνει και ότι άλλο είναι να φέρει (π.χ. μια εμπορική επιτυχία). Μια σημαντική διάκριση συνήθως και λογικό είναι- να κάνει τα πράγματα λίγο πιο εύκολα. Καθώς βέβαια ζούμε στην «μοναδική» Ελληνική πραγματικότητα ξέρουμε πως τίποτα δεν υπακούει στους κανόνες της λογικής. Το στοίχημα λοιπόν παραμένει για το αν θα εκπληρωθεί η όχι το project καθότι πρέπει να βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια από την Ελληνική πλευρά ώστε να συμπληρωθεί το budget.

Εν τέλει κινηματογράφος ή θέατρο; Που τοποθετεί ο Μιχάλης Κωνσταντάτος τον εαυτό του και που είναι διατεθειμένος να αφιερώσει τη δημιουργική του ενέργεια;

Το ανέφερα και παραπάνω, είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Το καθένα έχει τους δικούς του χρόνους και τη δική του διαφορετική ποιότητα ενέργειας την οποία χρειάζεται να αφιερώσει κάποιος. Το γεγονός ότι θέλω και κάνω και τα δύο απαντάει από μόνο του.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Parklife με ένα κλικ εδώ