Να θυμηθεί κανείς ή να ξεχάσει; Οι Blitz απαντούν στα ερωτήματά μας και μας ταξιδεύουν στο «Γαλαξία» τους

Από τον Αχιλλέα Κούρια

Μας έχουν συνηθίσει να βλέπουμε το θέατρο μέσα από τα ανατρεπτικά τους μάτια και δε μας ξαφνιάζει να ακούμε το ίδιο ανατρεπτικές, αλλά, πάντοτε ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Οι Blitz μίλησαν στο mcf.gr για την νέα τους δουλειά, την περφόρμανς με τον τίτλο «Γαλαξίας» που παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έως και τις 29 Μαΐου. Τολμούν να θυμηθούν πρόσωπα, ιδέες, κινήματα ή πράγματα του παρελθόντος που έχουν ίσως λησμονηθεί αλλά, στα σίγουρα, διαμόρφωσαν ό, τι ζούμε σήμερα Δηλώνουν πως επιχειρούν μια συνειδητή «επίθεση» στο θέατρο και τις συμβάσεις του, ενώ εμείς μπορούμε να συμπληρώσουμε μόνο, πως κάθε τους «κατάκτηση» γίνεται προς όφελος του καλλιτεχνικού αποτελέσματος που όλοι έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε.

Πώς ορίζουν οι Blitz τον «Γαλαξία» τους; Θα μπορούσε κανείς να βρει αντιστοιχίες με τον «δικό του Γαλαξία» ή μήπως συμμερίζεστε την άποψη πως οι τροχιές των «Γαλαξιών» κάθε ενός από εμάς είναι τελικά ασύμπτωτες;

Ο Γαλαξίας είναι μια παράσταση με πρόσωπα, αντικείμενα, κινήματα, ιδέες, εκφράσεις, θεωρίες που έχουν πεθάνει. Το γεγονός όμως ότι γεννιόμαστε μέσα στην Ιστορία, ότι ο κόσμος υπάρχει πρίν από μας, μας κάνει να συναντάμε μεγαλώνοντας τις αναφορές του και τα συμβάντα του. Κάποια από τα πράγματα που ζούμε αφορούν μόνο εμάς ή αντανακλούν το δικό μας γούστο και την αισθητική, κάποια άλλα όμως αφορούν όλη την ανθρωπότητα. Είμαστε ένα μίγμα δημόσιων ιδεολογιών και ιδιωτικών επιθυμιών. Η πορεία του καθενός μας είναι μοναχική, βαδίζουμε όμως όλοι στον ίδιο δρόμο.

Αν λοιπόν ζητούσαμε από κάθε ένα μέλος της ομάδας να δηλώσει ένα πρόσωπο, ένα πράγμα, μια ιδέα ή ακόμη και μια λέξη, ίσως την πρώτη που έρχεται στο μυαλό του καθενός, αλλά και την πιο σημαντική ώστε να συνθέσουμε το μωσαϊκό του «Γαλαξία» σας, ποια θα ήταν εκείνη και γιατί;

Καυτή μονογαμία!

Το ταξίδι προς τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας δείχνει να έχει ομοιότητες με μια κατάδυση στο ίδιο το ανθρώπινο ασυνείδητο. Τι ανακάλυψαν άραγε οι Blitz σε αυτή την κατάδυση;

Όταν κοιτά κανείς τις ζωές όλων αυτών των ανθρώπων που αναφέρονται στην παράσταση, όταν ξανασκέφτεται τις θεωρίες και τις ιδέες που ξεχάστηκαν ή ξεπεράστηκαν καταλαβαίνει με ποιά υλικά είναι φτιαγμένη η πραγματικότητα. Οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε εξαιτίας όλων αυτών που προηγήθηκαν, ζούμε μέσα στο νόημα τους. Η ζωή όλων μας είναι ένα μίγμα φτιαγμένο από ασχήμια και ομορφιά, από όνειρα και απογοητεύσεις, από γνώση και άγνοια, ξέρουμε όλοι μας πώς τελειώνει αυτό το ταξίδι. Ο θάνατος είναι αυτός που δίνει νόημα στις ζωές μας και στις στιγμές που ζούμε, έτσι είναι πάντα σημαντικό να προσπερνάει κανείς τις απογοητεύσεις και να προσπαθεί για την προσωπική του ευτυχία, η οποία φυσικά δεν έχει καμμία σχέση με χρήματα ή απόκτηση αγαθών αλλά μόνο με την μοιρασμένη επαφή, με αυτό που περιγράφει, η φορτισμένη και αλλοτριωμένη απο τη χρήση, λέξη αγάπη. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό είναι το μόνο αντίδοτο που έχει ο άνθρωπος για το θάνατο.

Ποια τα συναισθήματα που γεννώνται αφενός στους συντελεστές, αφετέρου στους θεατές της παράστασης όταν αντικρύζουν στιγμές ή και πρόσωπα της ιστορίας που σήμερα έχουν τεθεί στη σφαίρα της λήθης; Ίσως νοσταλγίας, θυμού ή και ανακούφισης;

Τα συναισθήματα των ηθοποιών επειδή είναι υποδυώμενα δεν ταυτίζονται πάντα με αυτά των θεατών παρόλο που σχεδόν όλες οι θεατρικές παραστάσεις κυνηγούν την μέθεξη. Το συγκινησιακό φορτίο της παράστασης είναι ισχυρό και έχει διαφορετικές και συχνά αντίθετες κατευθύνσεις εξαιτίας και του γεγονότος ότι δεν αφήνουμε ένα συναίσθημα να κυριαρχήσει στην παράσταση. Υπάρχουν στιγμές νοσταλγίας, αστείες στιγμές, στιγμές συγκίνησης. Φροντίζουμε να μοντάρουμε το τραγικό με το κωμικό γιατί δεν θέλουμε η παράσταση να έχει μόνο ένα κυρίαρχο συναίσθημα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.

Ακούγοντας Blitz οι περισσότεροι από εμάς αντιλαμβάνονται μια μέθοδο συλλογικού πειραματισμού πάνω στη θεατρική πράξη αλλά και ανατρεπτικής προσέγγισης των συμβάσεών της. Σε τούτη την περφόρμανς μοιάζει να συμβαίνουν αμφότερα. Θα μπορούσατε να μας αποκαλύψετε τη διαδικασία σύλληψης, δημιουργίας αλλά και λειτουργίας του Γαλαξία ως θεατρικού δρώμενου;

Δοκιμάσαμε τον μηχανισμό της παράστασης σε μια πρόβα που κάναμε για τον Faust στο Εθνικό θέατρο, το αποτέλεσμα μας άρεσε, αλλά ο χρονικός περιορισμός που είχαμε και η αλληλουχία των γεγονότων του έργου δεν μας επέτρεψε να το εντάξουμε στην δραματουργία του έργου. Επανήλθαμε σε αυτή την ιδέα όταν συμμετείχαμε στο low bunget festival και είδαμε ότι αυτό που συνέβαινε μας αφορούσε και αισθητικά και νοηματικά, στη συνέχεια συνεχίζοντας να το δουλεύουμε κάναμε μια παραπάνω επεξεργασία στο νόημα αλλά και στο ρυθμό της παράστασης. Μας άρεσε η απλότητα της ιδέας και το γεγονός ότι όσο προχωράει η παράσταση προκύπτει συνέχεια ένα καινούργιο νόημα. Συνειδητά κάνουμε μια επίθεση στο θέατρο για να προεκτείνουμε την γλώσσα του, τη φόρμα του και ταυτόχρονα και την δική μας εμπλοκή μέσα σ αυτό και φυσικά την καλλιτεχνική μας ελευθερία η οποία είναι αδιαπραγμάτευτη. Προσπαθούμε σε κάθε παράσταση να προεκτείνουμε τις δυνατότητες της γλώσσας μας, γι αυτό σχεδόν καμιά παράστασή μας δεν μοιάζει με τις προηγούμενες. Από τα δωμάτια της Κατερίνης στη σκηνή του Guns!Guns!Guns! μετά στον πεζόδρομο του Cinemascope και τώρα στην απλότητα του Γαλαξία. Κάθε έργο για μας είναι μια περιπέτεια που αφορά την φόρμα, το περιεχόμενο του έργου, το πως βλέπουμε την πραγματικότητα γύρω μας, το πως είναι οι ζωές μας αυτήν την περίοδο. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Μας καλείτε να αντιληφθούμε την παράστασή σας σαν μια κοινότητα ηθοποιών και θεατών που οφείλει να θυμηθεί προκειμένου να κατανοήσει ʼραγε η πραγματικότητα, προσωπική και συλλογική, κατασκευάζεται με υλικά που προέρχονται από το χώρο της μνήμης ή αντιθέτως η λήθη είναι εκείνη που διαμορφώνει τα πράγματα; Τι απαιτείται τελικά από τον καθένα μας για να κατανοήσει Να θυμηθεί ή να ξεχάσει;

Η μνήμη είναι μια βασική εγκεφαλική λειτουργία που σε βοηθάει να επιβιώσεις. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει η φαντασία, η λογική, το συναίσθημα, χωρίς αυτήν τα γεγονοτα της ζωής μας θα ήταν εφήμερες εμφανίσεις προσώπων και πραγμάτων που δεν θα είχαν καμμία ενότητα. Παρόλα αυτά πρέπει κανείς να μάθει και να ξεχνά. Πρέπει να θυμάσαι πάντα ότι είσαι ζωντανός, μια κινούμενη αντίφαση, πρέπει να ξεχάσεις τις πληγές και την απογοήτευση που σου έδωσαν οι γύρω σου αν θες να ξαναερωτευτείς, πρέπει να ξεχάσεις ότι υπάρχει ερωτική δικαιοσύνη ποτέ δεν υπήρξε!

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ΓΑΛΑΞΙΑΣ με ένα κλικ εδώ