Συνέντευξη της Αναστασίας Παράβα στο www.mcf.gr

Η Σκηνοθέτις της παράστασης κουκλοθεάτρου “Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο” μιλά στην Αφροδίτη Ερμίδη

Ποια είναι η ιστορία του Κοριτσιού που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο;

Το κορίτσι που ήθελε να αγγίξει το μισοφέγγαρο είναι μια ιστορία δανεισμένη από την λαϊκή προφορική παράδοση της Ιαπωνίας, που η κειμενογράφος μας Μάγκη Πούπλη διασκεύασε ειδικά για τις ανάγκες της παράστασης. Μέσα από αυτήν την ιστορία μιλάμε για τις καταστρεπτικές συνέπειες του πολέμου και για το ταξίδι ενός μικρού κοριτσιού για να σώσει την ψυχή του στρατιώτη πατέρα του. Μέσα από πρωτότυπες τεχνικές του θεάτρου σκιών, την αμεσότητα της ζωντανής ηλεκτρονικής μουσικής και της αφήγησης, θελήσαμε να ταξιδέψουμε μαζί σας μέσα στον χρόνο, και να μοιραστούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας σχετικά με την εποχή στην οποία ζούμε.

Σε ποιους απευθύνεται η παράσταση;

Η παράστασή μας απευθύνεται σε ενήλικο κοινό. Η θεματική, τα μηνύματα, η ατμόσφαιρα, η αφήγηση, η ηλεκτρονική μουσική συνθέτουν μια κουκλοθεατρική δουλειά για ενήλικες βασισμένη στο θέατρο σκιών και στην τεχνική της απεικόνισης της τρισδιάστατης σκιάς.

Από την εμπειρία σας, πώς δέχονται οι ενήλικες τα παραμύθια και το κουκλοθέατρο, μια τέχνη που έχουμε συνδυάσει με τα παιδικά μας χρόνια;

Το σημαντικό είναι να καταφέρεις να προσελκύσεις το ενήλικο κοινό στο κουκλοθέατρο. Διότι το κουκλοθέατρο και το θέατρο σκιών στην Ελλάδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το παιδικό κοινό και αυτό δεν είναι απαραίτητο. Εμείς κάνουμε κουκλοθεατρικές παραστάσεις για ενήλικες από το 2003 και νομίζω πως χρειάζεται χρόνος ώστε ο κόσμος να έρθει σε επαφή με αυτήν την τέχνη, να γνωρίσει την ύπαρξη της πρώτα και μετά είμαι σίγουρη πως θα την αγαπήσει. Το κουκλοθέατρο είναι μαγικό, διότι όταν μια κούκλα, μια φιγούρα, ή ένα άψυχο αντικείμενο παίρνουν ζωή, κίνηση και ξαφνικά αναπνέουν και υπάρχουν επί σκηνής, δημιουργείται μια τόσο δυνατή ψευδαίσθηση που σε συνδυασμό με μια δυνατή θεματική και ιστορία καταφέρνεις να κάνεις το κοινό σου να ξεχαστεί στον χώρο και τον χρόνο, να αφεθεί, να πιστέψει, να ονειρευτεί, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί. Όσοι ασχολούμαστε με το κουκλοθέατρο μιλάμε για έναν ιό τον γνωστό ιό του κουκλοθεάτρου που έτσι και σε χτυπήσει, πάει, σε συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής σου!

Το έργο σας αναφέρεται στις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στον άνθρωπο. Υπήρχε η πρόθεση να είναι αντιπολεμικό το μήνυμα σας, εκτός των άλλων;

Η παράσταση διαδραματίζεται στον ʼ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωστός και ως ο πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους πολέμους. Σήμερα όμως πόλεμος υπάρχει παντού στον κόσμο. Και είναι τόσο παράλογο που αν και η Ζωή είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί κανείς να έχει, οι άνθρωποι να εξακολουθούν να κατατάσσονται οικειοθελώς για να τιμήσουν τον θάνατο σε μια γιορτή σφαγής, πόνου και καταστροφής. Βέβαια υπάρχει αντιπολεμικό μήνυμα αλλά στόχος μας ήταν να επεκταθούμε και πέρα από τους πολέμους μεταξύ χωρών και να ξεχωρίσουμε τους καθημερινούς πολέμους που υφιστάμεθα στις πόλεις που ζούμε και στην καθημερινότητά μας.

Με ποια αίσθηση θέλετε να φύγουν οι θεατές από τη παράσταση;

Για μας θα ήταν ιδανικό να πλησιάσουμε την αίσθηση της Κάθαρσης όπως αυτή καθορίζεται και βιώνεται μέσα από τις αρχαίες τραγωδίες.