Συνέντευξη του Πάρι Ερωτοκρίτου στο www.mcf.gr

Ο δημιουργός της “site specific” παράστασης “Η Νέα Τάξη Πραγμάτων” μιλά στην Αφροδίτη Ερμίδη

Το υπόγειο του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή και υποδέχεται την παράσταση Η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Η ομάδα Fresh Target Theatre παρουσιάζει μια ανατρεπτική, site specific παράσταση και τρία κείμενα του Χάρολντ Πίντερ, συνυπάρχουν με εικαστικά έργα σημαντικών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών!

Τί το διαφορετικό θα βιώσουν οι θεατές σε αυτή τη «site specific» παράσταση;

Καταρχήν το ωραίο είναι ότι ένα γκαράζ μεταμορφώθηκε σε θέατρο! Μου αρέσει να εκμεταλλεύομαι χώρους που δεν είναι αμιγώς θεατρικοί γιατί και ο ίδιος ο χώρος σε καθοδηγεί πολλές φορές. Κατά συνέπεια, οι θεατές δεν κάθονται απλά στα καθίσματα του θεάτρου, αλλά συμμετέχουν με όλες τους τις αισθήσεις, βρίσκονται μαζί με τους ηθοποιούς, και συνεπώς βιώνουν μια κοινή εμπειρία. Υπάρχει επαφή μεταξύ ηθοποιών και θεατών, αλλά και μεταξύ των ίδιων των θεατών.
Ουσιαστικά οι θεατές παίζουν και αυτοί ένα ρόλο ηθοποιού. Από τη στιγμή που βρίσκονται μέσα στο χώρο που γίνεται η δράση, αυτόματα υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί. Στη παράσταση μας το θέλουμε αυτό. Μόνο όμως στο τέλος, θα καταλάβουν οι θεατές ποιος είναι ο πραγματικός τους ρόλος.

Πώς συνδυάζεται το θεατρικό κομμάτι της παράστασης με το εικαστικό;

Η αφορμή είναι το έργο του Πίντερ «Συνέντευξη Τύπου» όπου ένας Υπουργός Πολιτισμού, (ο οποίος διετέλεσε πρώην αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας) απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Το Υπουργείο διοργανώνει ένα event για να παρουσιάσει τη μεθοδολογία του. Στα πλαίσια αυτά, παρουσιάζει και μια έκθεση τέχνης, με σκοπό να τονίσει τη ¨θετική¨ πλευρά της ζωής.
Επίσης, κάποιες αναφορές μέσα στο έργο συνδυάζονται με τα έργα της έκθεσης μ ένα τρόπο που θα φανεί μέσα από την ίδια την παράσταση.

Γιατί επιλέξατε κείμενα του Χάρολντ Πίντερ;

Μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής του. Αφήνει υπονοούμενα, πράγματα που δε λέγονται με λόγια, παραγλωσσικά, που κρύβονται κάτω από τις λέξεις. Επιπλέον, χρησιμοποιεί τη γλώσσα σαν όπλο, είναι ωμός, βίαιος -όχι όμως με το συμβατικό τρόπο της βίας. Έχει οργή. Το κείμενο της παράστασης αποτελείται από 3 πολιτικά κείμενα. Αφορμή στάθηκε το έργο «Ένα ακόμα και φύγαμε», το οποίο είναι το κεντρικό κείμενο. Είναι ένα μικρό δείγμα της αριστοτεχνικής θεατρικής γραφής του Χάρολντ Πίντερ.

Τί σας ώθησε στην επιλογή πολιτικών κειμένων;

Με ενδιαφέρει η πολιτική και επειδή κατάγομαι από την Κύπρο, η πολιτική (με την στενή έννοια του όρου) είναι μέσα στη ζωή μου, καλώς ή κακώς. Από σχετικά μικρή ηλικία διάβαζα εφημερίδες όμως με ενδιαφέρουν και κάποιες αισθητικές παράμετροι των πολιτικών γενικά. Πώς μιλάει ο κάθε πολιτικός, οι χειρονομίες του – της, τι φοράει, κτλ. Ωστόσο, πριν από 1-2 χρόνια βρήκα τον εαυτό μου, να νιώθει ότι είναι μέρος ενός περίεργου συστήματος. Χωρίς όμως να ξέρω ποιο είναι ακριβώς. Και αντιλήφθηκα ότι δεν ελέγχω απόλυτα την ζωή μου.

Υπάρχει δηλαδή μια κριτική διάθεση ως προς τη γενικότερη κατάσταση την οποία ζούμε σήμερα; Ως προς τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων»;

Όχι, γιατί αυτή η κατάσταση είναι θολή! Εγώ δεν την αντιλαμβάνομαι τόσο νοητικά-λογικά, όσο με το ένστικτο. Δεν είναι κάτι ξεκάθαρο, αλλά όντως υπάρχει μια Νέα Κατάσταση ή, εν πάση περιπτώσει, αρχίζει να διαμορφώνεται. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι η οικονομική κρίση αλλά αυτό θα ήταν μια υπερ-απλουστευμένη εκτίμηση.
Εμείς δε στοχεύουμε να περάσουμε μια γραμμή στους θεατές. Αυτό που θα ήθελα είναι να δουν μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αυτό είναι το πρωταρχικό στοίχημα για μένα! Τελικά κάνουμε ένα θεατρικό για να «ψυχαγωγήσουμε»! Από εκεί και πέρα αν θα πάρουν κάποια μηνύματα οι θεατές -επειδή τα έργα είναι πολιτικά- αυτό επαφίεται στην κρίση και την αντίληψη του καθενός προσωπικά. Ούτε θέλω να κάνω ένα σχόλιο ως προς την παρούσα κατάσταση γιατί είναι από μόνη της είναι αρκετά ¨ισχυρή¨!
Όπως είπε και ο ίδιος ο Πίντερ, το 1957, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν μια ανοιχτή πληγή που δεν μπορούσε κανείς να αγνοήσει. Ενώ στις μέρες μας υπάρχει τόση βία που είναι εύκολο να αγνοηθεί. Ακόμα και μέσα στο σπίτι, στις σχέσεις μας -σε πολιτισμένες κατά τα άλλα κοινωνίες.