"ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

“ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ”

Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ παρουσιάζει την εικαστική έκθεση

“ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ”

Μια εικαστική πρόταση (μελέτη) πάνω στη σχέση της μουσικής με το χρώμα.

Μια ιστορία που έρχεται από πολύ παλιά και απασχόλησε μουσικούς, ζωγράφους και αρχιτέκτονες. Γιατί όπως λέει ο Kandinsky: “Το μάτι μπορεί να ακούσει και το αυτί μπορεί να δει”.

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Πως ξεκίνησαν – Η ιστορία τους

Όλα ξεκίνησαν από το φαινόμενο που λέγεται συναισθησία. Ως συναισθησία (εκ του συν και του αίσθησις), ονομάζουμε τη μη φυσιολογική (με την έννοια ότι εμφανίζεται σπάνια), νευρολογική κατάσταση κατά την οποία ένας, κατά τα άλλα υγιής άνθρωπος, βιώνει δύο ή και περισσότερες αισθήσεις ταυτόχρονα. Ένα ερέθισμα, το οποίο εγείρει μια συγκεκριμένη αίσθηση, ακούσια εγείρει και μια επιπλέον αίσθηση. Με απλά λόγια, αν βρίσκετε λίγο «αλμυρό» το ορθογώνιο τρίγωνο που σχεδιάσατε, για να αποδείξετε το Πυθαγόρειο Θεώρημα, τότε μάλλον είστε συναισθητικός (πολύ πιο ενδιαφέρον από το να είστε συναισθηματικός).

Μουσική – Χρωματική συναισθησία
Αντιστοίχηση των τονικών υψών (π.χ. Do, Re) με συγκεκριμένα χρώματα. Δεν βλέπουν όλοι οι μουσικά-χρωματικά συναισθητικοί τα ίδια χρώματα, (π.χ. το χρώμα του Re του Messiaen διαφέρει από αυτό του Scriabin). Αισθανόμουνα το φαινόμενο, δεν ήξερα όμως, ούτε την ονομασία του, ούτε ότι αυτό συνέβαινε και σε άλλους ανθρώπους.

Το πρωτοανακάλυψα στη μέση της δουλειάς, γράφοντας το «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου-μπόϋ», στίχοι και μουσική δικοί μου (έχει τη σημασία του αυτό), όταν, δίπλα σε κάθε τελειωμένο τραγούδι, έβαζα ένα χρώμα και στη συνέχεια έλεγα: -μου λείπει ένα ροζ τραγούδι, -μου λείπει ένα κίτρινο. Τα χρώματα που αναφέρω, αφορούν ολόκληρο το τραγούδι (στίχους-μουσική) και δεν έχουν καμία νοηματική σχέση με το περιεχόμενο των στίχων. Περισσότερο έχουν να κάνουν με τη μουσική του. Έτσι, λοιπόν, εγώ έβλεπα στις μουσικές των τραγουδιών χρώματα. (Μωβ, μπλε, πορτοκαλί κ.λπ.). Κάποια στιγμή, αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω το ίδιο πράγμα με τις νότες. Δεν ήθελα όμως μια υποκειμενική αντιστοίχηση νότας-χρώματος. (περίπτωση Alexander Scriabin).

Ήθελα μια αντιστοίχηση αντικειμενική, που να βασίζεται στους νόμους της φυσικής. Ήμουνα σίγουρος, πως υπάρχει σχέση, της συχνότητας του ήχου, με το μήκος κύματος του χρώματος. Το έψαξα και το προχώρησα, όσο μπορούσα, με στοιχεία, που ζήτησα από φίλους. Έναν μουσικό (ήχος) και έναν φωτιστή (χρώμα). Βρισκόμαστε στο 2001. Εκ των υστέρων, διαπίστωσα, ότι ήμουν πολύ κοντά σ’ αυτό που, χιλιάδες χρόνια πριν, είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεοσοφιστές και σχετικά πρόσφατα (γύρω στο 1850) η Madame Helena Blavatsky.

Έτσι άρχισαν όλα. Είπα: αφού οι νότες έχουν χρώματα, θα τις βάλω στη σειρά, και θα φτιάξω κοσμήματα, που θα είναι τραγούδια. Έψαξα λοιπόν για χάντρες, που να έχουν περίπου το σχήμα των πλήκτρων του πιάνου (παραλληλόγραμμο). Με πολύ πείσμα, πέτυχα τη βελτίωση τους, στο σχήμα και στο χρώμα, έτσι που να βρίσκονται, πολύ κοντά σ αυτό που ζητούσα (συγκεκριμένα χρώματα με βάση το χρωματολόγιο Pantone , ειδικά κατασκευασμένα για την συγκεκριμένη δουλειά). Αφού το κατάφερα και είχα και την ποσότητα, που θα με έκανε να αισθανθώ σίγουρος πως μπορώ να δοκιμάζω, ότι, μου περάσει απ το μυαλό, άρχισα την εφαρμογή στα χρωματιστά τραγούδια. (Την πρώτη. Είμαι πια σίγουρος, πως υπάρχουν χιλιάδες).

Στην ουσία δηλαδή: Τα χρωματιστά τραγούδια είναι ένα θαρραλέο βήμα, προς τα μπροστά.

Σκέψεις και αποφθέγματα που γράφτηκαν στην πορεία της δουλειάς (Μάρτιος 2009 – Ιούνιος 2010):

Αυτή η ιστορία με τις νότες και τα χρώματα, έχει μόνο αρχή!
Είναι ένα εργαλείο, για αποκρυπτογράφηση εικαστικών μηνυμάτων. (Μας τα έστειλαν αυτοί οι μεγάλοι δημιουργοί, χωρίς να το γνωρίζουν). Το μήνυμα ήρθε και ο κώδικας είναι αυτός.
Πρόκειται για ανθολόγηση, με κριτήρια εικαστικά και συνθήκες αμπαλάζ.
Έχω τη γη. Έχω το υπέδαφος. Μου λείπει ο ανιχνευτής μετάλλου (Γκίνο ακούς;)
Η τρίτη διάσταση στο τραγούδι.
Ό,τι δεν έκαναν τα κωλομηχανήματα σας, το έκανα εγώ. Με πολύ κόπο. Με πολύ χρόνο. (Δημήτρη Κ., Βασίλη Γκ.).
ʼλλοι δουλεύουν με μέτρα άλλοι με εκατοστά άλλοι με χιλιοστά κι εγώ με δέκατα.
Κουράστηκα να μετράω: -Χάντρες -Σωλήνες -Plexiglass. Δεν πειράζει! Έλεος! Ξανά.
Από ένα σημείο και μετά, η δουλειά με καθοδηγούσε από μόνη της. Σαν να μου έδειχνε το δρόμο. Εγώ έκανα την αρχή, μετά εκείνη με πήρε από το χέρι και με προχώρησε μέχρι το τέλος.
Τίποτα (μα τίποτα) δεν έγινε τόσο απλά, όσο φαίνεται! (Και έτσι έπρεπε να γίνει).
Αυτό που θα μάθει ο κόσμος, μέσα από τα χρωματιστά τραγούδια, είναι ότι, ναι μεν η μουσική είναι μία, αλλά έχει χρώματα. Και έχει πολλά.
Η κρυμμένη αρμονία, είναι η καλύτερη – Ηράκλειτος.
Με τα χρωματιστά τραγούδια, έγινα σοφότερος! (Τουλάχιστον αυτό). Έγινα σοφότερος!
Υπήρξα πολύ τυχερός με τους συνεργάτες μου.
Αυτό που έκανα είναι μοναδικό. Δεν μπορείς να γράψεις δύο φορές το ίδιο τραγούδι.
Φίλε, δεν παίρνεις κόσμημα – Παίρνεις εργαλείο!
Plexiglass: το υλικό του ονείρου -Λέει ο Σαίξπηρ: είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που είναι φτιαγμένα τα όνειρα. Έχει δίκιο!
Τελικά, όπως κατάλαβα απόψε, βλέποντας τα πρώτα αμπαλάζ των κοσμημάτων, η συσκευασία παραπέμπει κατ ευθείαν στα μπουκάλια των αρωμάτων. (Πολύ γυαλί -ελάχιστο άρωμα).
Άλλο η έκθεση – Άλλο το εμπόριο.
Στη σιλικόνη μπορείς να το ξανασκεφτείς. Στην εποξική όχι!
Ότι έκανα, το έκανα ψηλαφιστά.
Τα υλικά 30 -Τα άϋλα?
Τρία στοιχεία, που έπαιξαν βασικό ρόλο σ’ αυτή τη δουλειά: Πείσμα – Τύχη – Ένστικτο.