“Όταν πριν από μερικά χρόνια έφυγα από την  Ελλάδα, δεν είχα σκεφτεί ότι μία μέρα θα συμπονέσω με τους ανθρώπους αυτόν τον τόπο και να μοιραστώ μαζί τους την διαμαρτυρία μου εναντίον την κυβέρνηση της χώρας επειδή είχα ζήσει εκεί για 11 χρόνια.

Με όσα που έγιναν από τότε που ξεκίνησε η οικονομική κρίση, μιλώντας στους φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα, άκουγα ότι ο καθένας με το δικό του τρόπο περιέγραφε τον πόνο του για αυτή τη κρίση. Βλέποντας τα επεισόδια της Αθήνας, αισθανόμουν ότι θα έπρεπε να είμαι και εγώ στη πλατεία Συντάγματος ως ένας παραπάνω.

Στο μεταξύ ακούγονταν αντιφατικές ειδήσεις από τα ξένα πρακτορεία και τον κόσμος όπου σχολίαζαν ανάλογα με το επίπεδο και τη γνώση τους για την Ελλάδα, για έναν τόπο ο οποίος όλη η ιστορία και το πολιτισμό της Ευρώπης βασίζεται από αυτόν.

Όλα αυτά τα ερωτηματικά μου έκαναν να ξεκινήσω αυτή τη ταινία η οποία θεωρώ ότι είναι μεγάλη μου τιμή και περηφάνια για να προσφέρω έστω και λίγο, ένα μικρό αφιέρωμα σε έναν τόπο που αισθάνομαι την άλλη μου πατρίδα καθώς μού έμαθε να αγαπήσω τη τέχνη του κινηματογράφου.

Η Ελλάδα μπορεί να έχει φτάσει σε χρεοκοπία όπως άλλες χώρες στο παρελθόν και ενδεχόμενως στο μέλλον, στον κόσμο όμως, η ελπίδα και η φιλοδοξία δεν πεθάνει τόσο εύκολα καθώς και η Ελλάδα έχει ομορφιές και δυνατότητες που θα ζηλεύει κάθε χώρα. Με αυτό τον τρόπο η ζωή στην Ελλάδα δεν είναι μόνο μιζέρια.”