Γιώργος Κουμεντάκης & DissonArt Ensemble

Πρόκειται για οκτώ μουσικά έργα, οκτώ μουσικές επιστολές, οκτώ θεατρικές performances, οκτώ μουσικές διαλέξεις. Σίγουρα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση των DissonArt Ensemble στην νέα δουλειά του Γιώργου Κουμεντάκη. Μια παράσταση που υπόσχεται ότι θα μας επιτρέψει να γίνουμε αυτήκοοι μάρτυρες μιας ανοικτής συνομιλίας μεταξύ της ελληνικής μουσικής παράδοσης και του σήμερα Με αφετηρία, λοιπόν, την νέα μουσική δημιουργία του Γιώργου Κουμεντάκη, μια ομάδα νέων καλλιτεχνών παρουσιάζει στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, μια παράσταση μουσικού θεάτρου στην οποία οι μουσικοί του DissonArt Ensemble γίνονται ηθοποιοί, υπερβαίνοντας τα όρια που τους επιβάλλει η τέχνη τους, κάνοντας πράξη τον όρο «μετάπραξη» που πρώτος χρησιμοποίησε ο Γιάννης Χρήστου.

Σε κείμενα του Γιάννη Σβώλου, σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη και κοστούμια – σκηνικά του Πέτρου Τουλούδη η παράσταση «Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις» εισάγει ένα νέο ιδίωμα ανάμεσα στην μουσική και το θέατρο, όπου η θεατρική πράξη, ερμηνευμένη από τους μουσικούς, επιχειρεί την αφήγηση και εξερεύνηση της ιστορίας που κρύβεται πίσω από κάθε μουσικό έργο.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ “UNKNOWN DIALECTS: 8 ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ” ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Η συνομιλία με την παράδοση είναι σήμερα μια δύσκολη υπόθεση. Ο Γιώργος Κουμεντάκης την επιχείρησε σε μια σειρά από έργα του, προσπαθώντας να αναδείξει τη μουσική παράδοση ως υλικό τού σήμερα, ανιχνεύοντας στο μουσικό υλικό την οικουμενική του διάσταση, πέρα από οποιαδήποτε εθνική χρήση και κτήση. Οι διάφορες μουσικές διάλεκτοι της ελληνικής μουσικής παράδοσης συνομιλούν στα οκτώ μουσικά έργα που διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και που εμπεριέχουν διαφορετικές φόρμες και ιδιώματα.

>Γιώργος Kουμεντάκης // Unknown Dialects- 8 μουσικές διαλέξεις/ 8 lectures in music
Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των «ανωνύμων» που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής «ανωνύμων» και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες ακροάσεις της μουσικής, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα. Ο κύκλος των έργων με τον γενικό τίτλο Unknown Dialects – 8 μουσικές διαλέξεις επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο, και έτσι υπάρχει μια συνέχεια που η αρχή της χάνεται στην παράδοση μέσα στους αιώνες. Το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Η ιδέα των γραμμάτων προς διαφορετικούς παραλήπτες δημιουργεί έναν δραματουργικό άξονα, που επιτρέπει τη δόμηση των οκτώ (8) έργων σε μια οπερατική – θεατρική λογική.

>Αλέξανδρος Ευκλείδης // Unknown dialects: 8 μουσικές διαλέξεις / 8 lectures in music
Στο μουσικό θέατρο τίθεται διαρκώς η ίδια ερώτηση: περισσότερο μουσική ή θέατρο, καθαρή μορφή ή νόημα, ήχος ή λόγος; Το Unknown dialects είναι ένα εγχείρημα στο πεδίο του μουσικού θεάτρου, με αφετηρία οκτώ καθαρά μουσικά, μη αφηγηματικά έργα του Γιώργου Κουμεντάκη που ερμηνεύονται από δώδεκα μουσικούς. Οι ίδιοι οι μουσικοί αναλαμβάνουν, εκτός από τη μουσική, και τη σκηνική ερμηνεία. Η σκηνική, η μουσική, η επιστημονική, η εικαστική, η δημοσιογραφική διάλεκτος αναπτύσσονται παράλληλα, σε μια παρατακτική δομή που δεν ευνοεί τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Στο επίκεντρο της σκηνικής πραγμάτευσης, που προεκτείνει την εμπειρία του ακούσματος των μουσικών έργων, βρίσκονται τα ζητήματα της παράδοσης και των χρήσεών της, της μορφής του ανώνυμου δημιουργού, της μουσικής γλώσσας και των διαλέκτων της, που την απομακρύνουν από τον στερεοτυπικό χαρακτηρισμό της ως «παγκόσμιας γλώσσας». Οι performers μεταμορφώνονται σε ιστορικά πρόσωπα, συμμετέχουν σε φανταστικές διαλέξεις και συνέδρια, πραγματοποιούν αυτοσχέδιες τελετές, συμμετέχουν στον εικαστικό σχολιασμό των μουσικών έργων που οι ίδιοι ερμηνεύουν. Στην παράσταση αυτή, το μουσικό θέατρο νοείται ως ένα πεδίο δημοκρατικού διαλόγου των επιμέρους μέσων και τεχνών, των διαλέκτων της τέχνης. Σε μια στιγμή που οι επικλήσεις της παράδοσης γίνονται ολοένα και πιο ύποπτες, η παράσταση αυτή επιχειρεί να θέσει επί σκηνής ορισμένα δύσκολα ερωτήματα που παραδοσιακά τις συνοδεύουν, μέσα από τη μεικτή γλώσσα του μουσικού θεάτρου.