Τρία έργα νέων λογοτεχνών ανεβαίνουν στη σκηνή του ΙΜΚ
από τρεις νέους σκηνοθέτες

Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2017

Είναι παλιά πρακτική η διασκευή της λογοτεχνίας στο θέατρο. Το διαφορετικό στη δράση του ΙΜΚ «Η λογοτεχνία στη σκηνή», που εγκαινιάζεται στην αρχή της νέας χρονιάς, είναι ότι οι όλοι οι δημιουργοί συνομιλούν με τη γενιά τους, ψάχνοντας την κοινή γλώσσα και τους κοινούς τρόπους με τους οποίους αναδεικνύονται οι κοινές εμπειρίες, οι ίδιες αγωνίες, οι ελπίδες τους.
Γιάννης Στίγκας, θωμάς Τσαλαπάτης, Μαρία Φακίνου: δυο ποιητές και μία πεζογράφος.

Medea Electonique, Κωνσταντίνος Χατζής, Μαρία Μαγκανάρη: τρεις διασκευές από νέους σκηνοθέτες και ομάδες.

  Η Medea Electronique καταπιάνεται για πρώτη φορά με τη μεταφορά ενός λογοτεχνικού έργου στη σκηνή και επιλέγει να θέσει το οπτικοακουστικό της αλφάβητο στην υπηρεσία της ποίησης του Γιάννη Στίγκα, ενός από τους χαρισματικούς εκπροσώπους της «νέας γενιάς» ποιητών στην Ελλάδα.

Ο Γιάννης Νικολαΐδης, διακεκριμένος χορευτής, συμμετέχει στη δημιουργική διαδικασία και με οδηγό το δικό του σώμα ξετυλίγεται η αφήγηση στη σκηνή.

«Ο δρόμος μέχρι το περίπτερο», η ποιητική συλλογή του Γ. Στίγκα –που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος το 2012– γίνεται στα χέρια της Medea Electronique, το διακύβευμα του καιρού, η εφεύρεση ενός-ελάχιστου- νοήματος για να περάσει κανείς τον δρόμο απέναντι, ακόμη και αν ο λόγος είναι απλώς για να πάρει τσιγάρα.

Η κατασκευή της τέχνης, της ζωής, εντέλει του νοήματος  προκειμένου να ζήσει ωραία κανείς. Η κατασκευή της παράστασης μπροστά στα μάτια του θεατή. Στη σκηνή συνομιλούν ο κονστρουκτιβισμός, ο κινηματογράφος σε πραγματικό χρόνο, οι ηλεκτρονικοί πειραματισμοί και οι μελωδίες με το ανθρώπινο σώμα και την κίνηση. Μινιατούρες, προβολές, οθόνες, κάμερες, αναλογικές και ψηφιακές συσκευές αναπαραγωγής ήχου, ζωντανός πειραματισμός με DIY μουσικά όργανα.

Η προσπάθεια, δηλαδή, του ανθρώπου να δώσει νόημα στον εαυτό, τη ζωή, τον κόσμο. Η ανάγκη για κατασκευή του νοήματος μέσα στο χάος του κόσμου. Το καθήκον  κάθε ανθρώπου ατομικά και κάθε κοινωνίας συλλογικά -ακόμα και όταν τούτο δεν υπάρχει- να το κατασκευάζει. Κάθε φορά από την αρχή.

Έργο που κινείται στην τρισδιάστατη ιστορικότητα: παρελθόν-παρόν-μέλλον. Η αέναη πάλη αντίθετων αρχών, η αδιάκοπη αυτή ροή των αντιθέτων, κατά την οποία τα πάντα γίνονται και καταστρέφονται. Πάντα προς μια εύθραυστη εφήμερη ισορροπία.  Ο έρωτας, η, επανάσταση, η ποίηση. Πολιτική ποίηση; Για τον ίδιο τον Στίγκα εάν το Σύννεφο με παντελόνια του Μαγιακόφσκι, η Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρωστάνδη του Καρούζου και τα Τρία Ποιήματα με σημαία ευκαιρίας του Ελύτη θεωρούνται πολιτική ποίηση, τότε ναι, ο Δρόμος μέχρι το περίπτερο εγγράφεται και σε αυτή την ποιότητα.

Παίκτες και παίγνια του κόσμου, λοιπόν. Το νόημα ευρέθηκε. Το νόημα χάθηκε. Πάμε πάλι.