Στο πλαίσιο της ατομικής έκθεσης της εικαστικής καλλιτέχνιδας Μαρίνας Προβατίδου “Γράψε μου τα Όνειρά σου” σε επιμέλεια Λήδας Καζαντζάκη, διοργανώνεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Σεμινάριο Χαρακτικής για ενήλικες με εισηγήτρια την Μαρίνα Προβατίδου και ελεύθερη συμμετοχή, το Σάββατο 2 & Κυριακή 3 Απριλίου 2016. 

Το Σεμινάριο έχει ως στόχο να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητα και να καταδείξει τον τρόπο που η χαρακτική συνδέεται με την τυπογραφία, την αναπαραγωγή αντιτύπων και την τέχνη του βιβλίου.

Οι συμμετέχοντες με την καθοδήγηση της εικαστικού βήμα – βήμα θα εξερευνήσουν πρακτικά τα στάδια της χαρακτικής. Θα ξεκινήσουν με απλές γραμμές και στη συνέχεια με πιο βαθιές χαράξεις, μελάνωμα και τύπωμα.

Ο κάθε ενδιαφερόμενος θα πρέπει να έχει ένα κομμάτι πλεξιγκλάς μικρότερο του Α4 και ένα απλό καλέμι. Μια φωτοτυπία του έργου που θα χαράξει στις απαιτούμενες διαστάσεις.

Το εξάωρο Σεμινάριο Χαρακτικής έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δύο ομάδες ενδιαφερομένων, οι οποίες διαρθρώνονται ως εξής:

Πρωινή ομάδα: Σάββατο 2 & Κυριακή 3 Απριλίου 2016, 12:00-15:00

Απογευματινή ομάδα: Σάββατο 2 & Κυριακή 3 Απριλίου 2016, 17:00-20:00

Περισσότερες πληροφορίες: 6987 209 512 (Μαρίνα Προβατίδου) και 210 34 18 579 (Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης)

Το Σεμινάριο Χαρακτικής όπως και η Έκθεση της Μαρίνας Προβατίδου “Γράψε μου τα Όνειρά σου” από τις 23 Μαρτίου έως τις 3 Απριλίου 2016, σε επιμέλεια Λήδας Καζαντζάκη, με ελεύθερη είσοδο, διοργανώνονται στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και στο πλαίσιο της 3ης Έκδοσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Χαρακτικής και Εκτυπώσεων, από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων και την Ένωση Ελλήνων Χαρακτών με γενικό τίτλο Abracadabra.

Στο κείμενό της με τίτλο “Η απελευθερωτική λειτουργία της μνήμης” η Λήδα Καζαντζάκη αναφέρει για την Μαρίνα Πραβατίδου και το έργο της: Η μνήμη καθορίζει την πορεία μας, συντονίζει τα βηματισμό και τις κινήσεις μας. Αναδύεται απρόσμενα μέσα από τα τραύματα τα παλιά, τα βυθισμένα μέσα στον απροσδιόριστο χωροχρόνο του ασυνείδητου, ως μια α(-να)κολουθία εσωτερικευμένων και αρχέτυπων εκφράσεων που συναντάμε διαρκώς στο διάβασμα της ζωής μας. Καταγράφεται ως ένας αδέκαστος διερμηνέας του υποκειμένου που ανατρέπει την οποιανδήποτε προσπάθεια αποπροσανατολισμού του από την αλήθεια του είναι του.

Η εικαστικός καλλιτέχνης Μαρίνα Προβατίδου επιχειρεί μέσα από τις μορφοπλαστικές της αναζητήσεις να κρατήσει την εμπειρία  του ανθρώπου που υποφέρει από τα δεινά του πολέμου, της εξορίας, της εξαθλίωσης. Πυκνώνει το φυσικό ως έναν εσωτερικό χώρο όπου η ανθρώπινη φιγούρα κυριαρχεί.  

Συνδέει τις παιδικές εικόνες που την στοίχειωσαν ως εγγόνα προσφύγων, με τις ενήλικες εικόνες που στοιχειώνουν την επαφή της με τους νέους πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα του Έβρου.

Τις μεταπλάθει με διαφορετικές τεχνικές της παραδοσιακής βαθυτυπίας, του παραδοσιακού σχεδίου αλλά και της ζωγραφικής του μοντέρνου, που συναντούν τη φωτογραφία και την ψηφιακή της επεξεργασία αλλά και το βίντεο σε ένα πολυσήμαντο εικαστικό έργο.  

Συλλαμβάνει με το φωτογραφικό φακό ματιές, μορφασμούς, χειρονομίες σε σημαίνοντα που τυπώνει πάνω σε πλεξιγκλάς και αναπαριστά, κατά τη ρήση του ψυχαναλυτή Λακάν, το υποκείμενο για ένα άλλο σημαίνον. Μετασχηματίζει έτσι το τρομαγμένο ή γελαστό βλέμμα, το αμήχανο ή παραιτημένο χαμόγελο, το σηκωμένο ατίθασα αποτρεπτικό ή το σβησμένο σε μια λευκή τραγική μάσκα πρόσωπο σε εξπρεσιονιστικό σύμβολο της απελπισίας, της εγκαρτέρησης και εντέλει της αμφισβήτησης του κατεστημένου ειδώλου του.

Χαράζει σε μήτρες δύο μέτρων ακέφαλα κλασσικά γλυπτά της αρχαίας ελληνικής τέχνης και αναδεικνύει μέσα από την ρυθμική κίνηση του διάφανου χιτώνα τους τη φόρμα του λίκνου της ζωής.

Προβάλλει σε ένα νεφελώδες, αδιευκρίνιστο χώρο, φτιαγμένο με μαύρους και γκρίζους τόνους, φιγούρες  συντεθειμένες από κεφάλια ζώων και σχηματοποιημένα ανθρώπινα σώματα που αποκαλύπτουν, όπως στον Βέλγο σκαπανέα του εξπρεσιονισμού Ένσορ, με τη στάση ή με τις χειρονομίες τους τη θλιβερή υποκρισία των κοινωνικών συμβάσεων στο παρελθόν και στο παρόν.

Δείχνει το περίγραμμα ενός μικρού κοριτσιού, του στραμμένου με τη πλάτη στο θεατή που ονοματίζει «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», να παρατηρεί νηφάλια το πλασμένο με τον τρόπο του Ιερώνυμου Μπος εφιαλτικό τοπίο της οδύνης που προκαλεί η ανθρώπινη βία.

Αποτυπώνει με τα ελάχιστα μέσα της άρτε πόβερα το κατ’ εξοχήν σύμβολο της κυριαρχίας της δυτικής, ανδροκρατικής αστικής τάξης, τη γραβάτα, και ακυρώνει την ισχύ της με την επανάληψή της και κυρίως με τη μετατροπή της σε πίνακα της διάσωσης των, γραμμένων σε διαφορετικές γλώσσες πάνω της, απέλπιδων ευχών των κατατρεγμένων του καιρού μας.

Δίνει φωνή στους απόκληρους αυτού του κόσμου, για να κραυγάσουν σε ένα βίντεο μια από τις μοναδικές λέξεις που αρθρώνει πανομοιότυπα σε όλη τη γη τη σύνδεσή μας με τη ζωή, μαμά.

Διαδηλώνει με το έργο της τις περίφημες και διεισδυτικές και ανθεκτικές στις παλινωδίες του homo sapiens στη διάρκεια των αιώνων φράσεις του Κοσμά Πολίτη: «Μην εξετάζεις από πού ερχόμαστε, ούτε πού πάμε. Είναι ματαιοπονία, γιατί, ακόμα κι αν το μάθεις, τίποτα δε θ’ αλλάξει ούτε κατά μία τελεία. Ζήσε λοιπόν γεμάτα τη ζωή που σου δόθηκε. Κάποιος δικός σου σοφός είπε μια μεγάλη αλήθεια. Είμαι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δε μου είναι ξένο.»

Η Μαρίνα Προβατίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ζει και εργάζεται ως καθηγήτρια καλλιτεχνικών στην Αθήνα. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας ζωγραφική (2003-2008) με δασκάλους τους Ζαχαρία Αρβανίτη, Πάνο Χαραλάμπους και Γιάννη Ψυχοπαίδη καθώς και φωτογραφία με τον Αλέξανδρο Βούγια και ιστορία της τέχνης με τη Σοφία Ντενίση, και χαρακτική (2009-2015) στο Β΄ εργαστήριο Χαρακτικής με δασκάλους τη Βίκυ Τσαλαματά και τον ʼκη Πειρουνιδη.

Συμμετείχε σε ποικίλες ομαδικές εκθέσεις, όπως «Ο Έρωτας στην εποχή των social media», στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, το «2ο Φεστιβάλ Χαρακτικής», στην Στοά του Βιβλίου, η «Ελληνική Χαρακτική στις Θέρμες του Διοκλητιανού», στο Museo Nationale Romano της Ρώμης και της Φλωρεντίας, η Μπιενάλε του Βερολίνου με θέμα «Το πολιτικό γεγονός» (2012), η «The Affortable Art Fair New York» (2013),το «3th Graphics Biennial of Szeklerand», στη Βουδαπέστη (2015). Παρουσίασε τη δουλειά της σε τρείς ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, στις «Μεταμόρφωση», στο Χώρο Δράσης Βρυσάκι (2011)  και στην Art Vitrina Alba (2009) καθώς και στην «Ο Γάμος της γιαγιάς μου», στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης (2013).