“Στα Βήματα της Ιφιγένειας” της ΗΡΩΣ ΠΑΠΑΜΟΣΧΟΥ

Κάτι έφταιξε κι έχασε την πτήση της , οι διακοπές της στο Λονδίνο θα συντόμευαν κατά μία μέρα. Η ψιλόλιγνη δωδεκάχρονη κοπελίτσα δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτή η μικρή ατυχία θα γινόταν αιτία ν’ αλλάξει η ζωή της γιατί στο αεροπλάνο της επόμενης μέρας βρισκόταν ο μεγάλος καλλιτέχνης, αναζητώντας το πρόσωπο που θα ενσάρκωνε την ηρωίδα του. Και την είδε.

Έτσι παράξενα ξεκίνησε αυτή η ιστορία, που μοιάζει ψεύτικη, αλλά είναι αληθινή. O καλλιτέχνης ήταν ο Μιχάλης Κακογιάννης, κι αυτή η δωδεκάχρονη μικρή έγινε η Ιφιγένεια της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας.

Μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος παρακολουθούμε το ξάφνιασμα και τον ενθουσιασμό των ανθρώπων που έζησαν αυτή την αληθινή ιστορία και παράλληλα το πλησίασμα μιας έφηβης και της αρχαίας συνομήλικής της: ανεβαίνοντας μονάχη και αγέρωχη τα σκαλιά του βωμού της Αυλίδας, η Ιφιγένεια μοιάζει να απλώνει μέσα απ’ τους αιώνες το χέρι της στη μικρή ηθοποιό και να της δείχνει όχι έναν τρόπο θανάτου, αλλά έναν τρόπο ζωής και τον τρόπο της απόφασης και της αξιοπρέπειας.

«Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα. Ο κύριος Κακογιάννης με παρουσίασε στο Κέντρο Κινηματογράφου και σε κάποιους κυρίους, ούτε που τους ξέρω, και στους δημοσιογράφους που βρίσκονταν εκεί με μικρόφωνα, φωτογραφικές μηχανές και τα υπόλοιπα σύνεργά τους. Το πρωί πήγα στο σχολείο κανονικά για να μη χάσω μάθημα (αν είναι δυνατόν!) και το μεσημέρι ήρθε η μαμά και με πήρε. Άλλαξα ρούχα στο ατελιέ μιας ξαδέρφης της, που έκανε σαν παλαβή όταν έμαθε όλη την ιστορία, κι ύστερα συναντήσαμε τον μπαμπά στο Σύνταγμα και πήγαμε στο Κέντρο Κινηματογράφου. Εκεί ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος, κι ο κύριος Κακογιάννης με πήρε από το χέρι και είπε: “Αυτή είναι η Ιφιγένειά μου”. Και τότε άστραψαν τα φλας κι άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ερωτήσεις, αλλά μόνο ο κύριος Κακογιάννης απαντούσε, εγώ τι να έλεγα; ∆ηλαδή είπα το όνομά μου κι ότι πηγαίνω στην πρώτη γυμνασίου και ότι μου αρέσει η δουλειά που κάνω μαζί με τον σκηνοθέτη μου. Μάλιστα. Αυτό ακριβώς είπα, “σκηνοθέτη μου”, για να μη νομίζουν ότι δεν ξέρω τι είναι ο κύριος Κακογιάννης. Κι ύστερα βρέθηκα να με έχει αγκαλιασμένη η Ειρήνη Παπά (“Πού είσαι, Βίκη, είπα από μέσα μου) και να μου μιλάει ο Κώστας Καζάκος, κι απ’ ό,τι κατάλαβα αυτοί οι δυο θα είναι η μητέρα μου κι ο πατέρας μου στο έργο και δηλαδή η Κλυταιμνήστρα και ο Αγαμέμνονας. Εγώ βασικά ήθελα να δω ποιος θα είναι ο Αχιλλέας, αλλά αυτός δεν εμφανίστηκε κι έμεινα με την περιέργεια».

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ