Ο Alain Lefevre μιλά για τη σχέση του με τη μουσική και την Ελλάδα, λίγο πριν μας καταπλήξει επι σκηνής

Από τον Αχιλλέα Κούρια

Η στιγμή της συνάντησής του με τον κόσμο της μουσικής, όταν μόλις τεσσάρων ετών βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά σε πιάνο, υπήρξε εκρηκτική. Ο διεθνούς φήμης πιανίστας και μουσικοσυνθέτης, Alain Lefevre, αναγνωρίσθηκε αμέσως ως παιδί θαύμα, ενώ στη διάρκεια της λαμπρής του καριέρας έχει τιμηθεί με διακρίσεις και βραβεία που τον καθιστούν έναν από τους καλύτερους σολίστες του κόσμου. Λίγες ημέρες πριν το ελληνικό κοινό απολαύσει ένα συναρπαστικό ρεσιτάλ, την Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011, αλλά και ένα MasterClass, στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Ένας Μήνας για Κακές Παρέες» που φιλοξενείται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ο Alain Lefevre μιλά στο www.mcf.gr για τη σχέση του με τη μουσική, αλλά και την έμπνευση που αντλεί από την Ελλάδα.

Εφόσον αναγνωρισθηκάτε άμεσα ως ένα παιδί- θαύμα, στο χώρο της μουσικής, ήδη από την ηλικία των τεσσάρων ετών, θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας αυτά τα συπαρπαστικά συναισθήματα που σας κατέκλυσαν αυτή την στιγμή της πρώτης επαφής σας με τον κόσμο της μουσικής;

Όπως γνωρίζετε, ξεκίνησα να παίζω πιάνο όταν ήμουν πολύ, πολύ μικρός. Προέρχομαι από μια οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας μου ήταν ένας εξαιρετικός κλαρινετίστας, η μητέρα μου έπαιζε επίσης φλάουτο και εμείς, τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, εκτεθήκαμε πολύ, πολύ νωρίς στην κλασσική μουσική. Δεν είχα αντιληφθεί το ταλέντο μου πριν μου το πουν οι άλλοι. Φανταστείτε, παίζεις πιάνο, είσαι πέντε ή τεσσάρων ετών, έδωσα το πρώτο μου ρεσιτάλ όταν ήμουν μόλις έξι ετών, κέρδισα τον πρώτο διαγωνισμό πιάνου στα επτά μου και, φυσικά, μόνο με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ένα ξεχωριστό χάρισμα. Το χάρισμα είναι το να παίζεις μουσική. Έτσι λοιπόν για παιδί- θαύμα δεν γνωρίζω. Θα το ήθελα πολύ, θα ήταν σημαντικό να είχα καταλάβει αυτή την ιδιαιτερότητα εκείνη την εποχή, αλλά αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι η μουσική τώρα είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Εάν δεν είναι, θα έλεγα, ακόμη και όλη μου η ζωή. Ξεκίνησα να παίζω πιάνο όταν ήμουν τεσσεράμισι ετών, το πρώτο μου κονσέρτο ήρθε στα έξι μου χρόνια και από την ηλικία των εννέα ή δέκα ετών, εξασκούμαι καθημερίνα για τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Από την ηλικία των οκτώ ή εννέα ετών βρίσκομαι μπροστά σε ένα πιάνο καθημερινά, αυτός είμαι εγώ.

Πώς αυτά τα συναισθήματα έχουν μεταμορφωθεί στα χρόνια της εμπειρίας που ακολούθησαν; Καταλήγουν μονάχα στον απόηχο μιας αίσθησης επιτυχίας ή αυθεντίας μετά από μια μακρά και μεγάλη καριέρα, όπως η δική σας, ή ίσως παίρνουν μια μορφή πέρα από αυτό, σε κάτι πιο βαθύ για την ίδια την υπαρξή σας;

Η έννοια της επιτυχίας είναι κάτι που δεν έχω επειδή δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου. Νομίζω ότι όταν ασχολείσαι με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική, τη συγγραφή, το θέατρο, εάν κυριεύεσαι από το αίσθημα της επιτυχίας μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο. Νομίζω ότι οι καλλιτέχνες από τη φύση τους, πάντοτε, έχουν αμφιβολίες. Αμφισβητούν τα πάντα συνεχώς. Ποτέ δεν γνωρίζεις εάν κάτι που κάνεις είναι όντως καλό ή κακό. Προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο δυνατό. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι έχεις επιτύχει. Θεωρώ πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουν οι άλλοι. Είμαι ένας μετριόφρων άνθρωπος. Δεν είμαι κάποιος που πιστεύει στη νίκη. Είμαι κάποιος που δουλεύει, κάποιος που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό και τα υπόλοιπα είναι Θεός. Γνωρίζετε πως είναι Δουλεύεις και δουλεύεις και σίγουρα κάποια στιγμή αντιμετωπίζεις την αμφιβολία για κάτι άλλο. Θα ήταν πολύ αλαζονικό εκ μέρους μου να πω ότι είμαι ένας καλλιτέχνης, και άρα γνωρίζω τι κάνω. Ποτέ δεν ξέρεις τι κάνεις, απλά προσπαθείς για το καλύτερο.

Η αμφιβολία που αναφέρατε, άραγε πραγματικά οδηγεί στη δημιουργικότητα;

Φυσικά, μία από τις πιο όμορφες ιστορίες που έχω ακούσει είναι αυτή που μου διηγήθηκε κάποια φορά ο Franco Zeffirelli, ο οποίος μου είπε πως πριν από μία πραγματικά σημαντική παράσταση της Μαρίας Κάλλας εκείνη του τράβηξε το χέρι και ήταν τόσο αγχωμένη, δηλαδή αμφισβητούσε τον εαυτό της τόσο πολύ, που τα νύχια της είχαν σχεδόν σκίσει το δέρμα στο χέρι του Zeffirelli. Του είπε εκείνη: «Θέλω να πεθάνω», «Αμφιβάλλω για τον εαυτό μου». Ο Zeffirelli ήταν τόσο συγκινημένος βλέποντας μια από τις σημαντικότερες φωνές όλων των εποχών, να κυριεύεται από τέτοιου είδους συναισθήματα. Ενώ την ίδια στιγμή, ο ίδιος γνώριζε κάποιες τραγουδίστριες αρκετά κατώτερες εκείνης, οι οποίες δεν αμφέβαλλαν καθόλου. Συνεπώς, πιστεύω πως μεγάλοι καλλιτέχνες και σημαντικοί δημιουργοί ζουν με τα ίδια τους τα φαντάσματα αλλά και τις αμφιβολίες τους.

Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας περισσότερο ως ένα πιανίστα ή ένα μουσικοσυνθέτη; Έγκειται στην ανάγκη της δημιουργικότητας η διαφορά μεταξύ των δύο ταυτοτήτων; Με άλλα λόγια είναι το κίνητρο της προσωπικής έκφρασης που σας οδήγησε να συνθέσετε τα δικά σας έργα;

Η πρώτη μου δουλειά, βέβαια, υπήρξε το να είναι πιανίστας. Στη συνέχεια, συνειδητοποίησα το γεγονός ότι το να συνθέτεις, κάποιες φορές, ήταν μια μεγάλη λύτρωση. Όταν αισθάνεσαι λυπημένος, όταν έχεις την εντύπωση ότι κάποιες φορές κανείς δεν σε αγαπά, ή ότι οι άνθρωποι δεν σε καταλαβαίνουν. Κατά συνέπεια, η σύνθεση για εμένα ήταν ένας τρόπος να εκφράσω κάτι διαφορετικό. Ακριβώς επειδή, με τη σύνθεση ήμουν ικανός να εκφράσω διαφορετικές σκέψεις και συναισθήματα. Έγινα για εμένα κάτι σημαντικό επειδή τώρα μουσικοί και ορχήστρες ανά τον κόσμο ερμηνεύουν δικά μου έργα. Πάντοτε ξαφνιάζομαι γιατί δεν έχω μεγάλη ιδέα για τα έργα μου, εν τούτοις, στους ανθρώπους φαίνεται να αρέσουν.

Προφανώς έχουν τους λόγους τους

Φαντάζομαι πως έτσι συμβαίνει

Ποιες είναι οι επιρροές σας σχετικά με τη σύνθεση; Είναι ο θαυμασμός για το καλλιτεχνικό διαμέτρημα των μεγάλων συνθετών κλασσικής μουσικής, ή ίσως μια πιο βιωματική έμπνευση;

Είναι αδύνατο για εμένα, που έχω εξασκηθεί σε έργα των Bach, Tchaikovsky, Gavrilov και Mozart το να προσπαθώ να γίνω εκείνοι. Λατρεύω τον κινηματογράφο, έχω παρακολουθήσει πολλά κινηματογραφικά έργα. Υπήρξε μια συγκεκριμένη περίοδος του γαλλικού, ιταλικού και ελληνικού σινεμά, όπου οι συνθέτες υπήρξαν υπέροχοι. Ονόματα όπως ο Michel Legrand, ο Francis Lai, ο Maurice Jarre, ο Θεοδωράκης και τόσοι άλλοι, υπήρξαν σπουδαίοι συνθέτες. Ίσως όχι σήμερα, επειδή τώρα έχουμε σταρ όπως ο Mickey Mouse. Την περίοδο εκείνη υπήρχαν πραγματικά σημαντικοί συνθέτες για τον κινηματογράφο. Κατά συνέπεια, οι μέντορές μου, ασυνείδητα, υπήρξαν όλοι εκείνοι οι οποίοι έχουν επενδύσει μουσικά κινηματογραφικά έργα, επειδή είναι πάντοτε ενδιαφέρον, να δει κανείς μια ιστορία και το πώς αυτή ντύνεται μουσικά. Όπως ίσως κι εσείς είδατε στην ταινία μικρού μήκους που μόλις παρακολουθήσαμε (ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ του Τζώρτζη Γρηγοράκη) γι αυτή την τόσο συγκινητική ιστορία ενός άνδρα χωρίς χέρια, η μουσική του πιάνου πίσω από τις εικόνες ήταν άψογη. Ήταν πολύ καλά συνδυασμένη και επενδεδυμένη. Έτσι πιστεύω, σε ό, τι αφορά τις συνθέσεις μου, πως πρόκειται για μια περισσότερο προσωπική έμπνευση παρά για μια προσπάθεια μίμησης κάποιου άλλου, όπως ο Mozart ή ο Chopin. Είναι αδύνατο, ακριβώς επειδή αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται πολύ ψηλά για μένα.

Γνωρίζουμε το πάθος σας να κινητοποιήσετε νέους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση εμπλοκής τους με τον κόσμο της κλασσικής μουσικής. Εφόσον πρόκειται να παραδόσετε ένα Master Class την ερχόμενη Πέμπτη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, πώς θα συμβουλεύατε ένα νέο ταλαντούχο άνθρωπο να αντιμετωπίσει τη μουσική; Τι απαιτείται άραγε για να γίνει κανείς επιτυχημένος ή δημιουργικός;

Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ερώτημα. Διότι, δυστυχώς, αυτή την περίοδο οι τέχνες δεν στηρίζονται επαρκώς στην κοινωνία μας. Την πρωτοκαθεδρία στον τομέα που αποκαλούμε τέχνη κατέχει η τεράστια μηχανή του αγγλισαξονικού κόσμου, των Βρετανών και των Αμερικανών. Όταν επιθυμούν να προωθήσουν ένα τραγουδιστή και πάρτε για παράδειγμα τη Lady Gaga, στη διάρκεια των δύο ή τριών τελευταίων ετών, τα χρήματα που διαθέτουν αλλά και η δυναμή τους είναι τόσο ισχυρά ώστε όλο και λιγότεροι νέοι άνθρωποι να ενδιαφέρονται για την κλασσική μουσική και τα κλασσικά έργα. Έτσι το πραγματικό πρόβλημα, και είναι πράγματι ένα τεράστιο πρόβλημα, έγκειται στο γεγονός ότι συνεχίζουμε να έχουμε όλες αυτές τις σχολές της μουσικής, στις οποίες ενθαρρύνουμε τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με τις κλασσικές τέχνες όπως το μπαλέτο. Αναρωτιέμαι λοιπόν, όταν βλέπω την ελάχιστη απήχηση των κλασσικών τεχνών στην κοινωνία μας εάν είναι δυνατόν να επιβιώσουν. Πιστεύω πως η επιλογή που έχουμε κάνει θα φέρει αρνητικές συνέπειες. Εκατομμύρια ανθρώπων θα αγοράζουν δίσκους και μουσική τραγουδιστών όπως, η Lady Gaga ή η Rihanna, οι οποίοι όπως γνωρίζετε έρχονται και παρέρχονται. Έτσι, όλο και λιγότεροι άνθρωποι επιλέγουν τις κλασσικές τέχνες. Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα έγκειται στο να πείσουμε τη νέα γενιά για τη σημασία των τεχνών, μια σημασία που σχετίζεται άμεσα με τη δημακρατία και τον τρόπο ζωής μας. Δεν θα είμαστε ικανοί να αποκτήσουμε μια ισχυρή κοινωνία αν δεν υποστηρίξουμε τις τέχνες. Αυτή είναι η οπτική μου για τα πράγματα αυτή τη στιγμή. Ίσως είμαι λίγο απαισιόδοξος, αλλά πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης. Υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι μουσικοί, τους οποίους έχω της ευκαιρία να συναντήσω κάθε χρόνο, που πραγματικά παλεύουν για την επιβίωση. Δεν μιλάμε καν για τη δημιουργία μιας καριέρας. Δεν έχουν ούτε καν ένα ανοικτό παράθυρο, μια ανοικτή πόρτα. Παίζω μουσική και παραδίδω Master Classes στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια και γνωρίζω πολύ καλά αυτή τη χώρα. Έχω δει τόσα πολλά ταλέντα στην Ελλάδα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει χώρος γι αυτά. Απλά προσπαθείστε να κάνετε ένα κονσέρτο με ένα φοβερό νέο Έλληνα πιανίστα και θα έχετε μόνο πέντε ή έξι θεατές στο κοινό, εάν σταθείτε τυχεροί. Την ίδια στιγμή εάν πάτε σε ένα νυχτερινό κέντρο με μπουζούκια, παρά την οικονομική κρίση, θα δείτε ότι είναι γεμάτο. Το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο τι κάνουμε γι αυτό. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, όπως ο Λαμπράκης στην Ελλάδα, αλλά οι εν λόγω άνθρωποι γερνούν, φεύγουν από τη ζωή ή εξαφανίζονται. Συνεπώς δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον των τεχνών για αυτές τις χιλιάδες των νέων που παίζουν πιάνο, βιολί αλλά και τραγουδούν, προσπαθώντας να κάνουν κάτι όμορφο. Θα είναι σίγουρα πολύ δύσκολο γι αυτούς.

Στη διάρκεια αυτών των ρεσιτάλ, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε να ερμηνεύετε ζωντανά τρία έργα, με τους τίτλους Ήλιος, Θάλασσα και ʼνεμος, εμπνευσμένα από την Ελλάδα. Πώς αυτά τα έργα εκφράζουν τη σχέση σας με την Ελλάδα; Εάν αυτές οι τρεις λέξεις αποτυπώνουν την εικόνα που έχετε για την Ελλάδα πως αυτή η εικόνα μπορεί να μεταγραφεί σε ήχους ή μελωδίες;

Είναι πολύ δύσκολο για έναν κλασσικά εκπαιδευμένο πιανίστα το να ανακαλύπτει την πολυμορφία και τον πλούτο της ελληνικής μουσικής. Είμαι οικοδεσπότης σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στην Καναδά, στο σταθμό CBC, και έχω κάνει πολλά αφιερώματα σε Έλληνες συνθέτες όπως ο Καλομοίρης, ο Κούκος αλλά και άλλους. Γνωρίζω πολύ καλά την εμπνευσή τους. Η ιστορία αγάπης μου με την Ελλάδα ξεκίνησε πριν 17 περίπου χρόνια όταν ξεκίνησα να έρχομαι περιοδικά για να παίξω μουσική στη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, την Επίδαυρο, την Αθήνα, τη Σάμο, την Ύδρα αλλά και τόσες άλλες περιοχές. Αγαπώ την Ελλάδα. Υπάρχει κάτι μαγικό σε αυτή τη χώρα, για το λόγο αυτό υπήρξε για μένα έμπνευση. Έτσι, προσπάθησα πολύ συνετά να ακούσω ελληνική μουσική και ελληνικούς τρόπους και προσπάθησα να δημιουργήσω δική μου μουσική για να τιμήσω αυτή τη χώρα που μου έχει φερθεί τόσο όμορφα. Το έργο Ήλιος γράφτηκε στη Σάμο, το Θάλασσα στην Επίδαυρο και το ʼνεμος όταν επισκεύθηκα το ακρωτήρι του Σουνίου.Πράγματι προσπάθησα με κάθε έργο από αυτά να εκφράσω κάτι. Το Ήλιος είναι η πιθανότητα της ευτυχίας που πηγάζει από τον ήλιο. Η ευτυχία των Ελλήνων, εφόσον έχετε αυτό το στοιχείο μέσα στην ψυχή σας, όπως ο Ζορμπάς ο Έλληνας. Όταν όλα πηγαίνουν στραβά κι εσείς έχετε ακόμη τη διάθεση να τραγουδάτε και να χορεύετε. Το έργο θάλασσα αναφέρεται σε μια ιστορία που μου διηγήθηκε κάποιος για έναν γέρο άνδρα, ο οποίος χάθηκε στα ανοικτά της θάλασσας με τη βάρκα του όταν τα νερά της ήταν πολύ άγρια και είπε στο γιο του ότι μπορεί να βρεί το δρόμο του γυρισμού για το μικρό τους χωριό ακολουθώντας τον ήχο της καμπάνας μιας εκκλησίας. Έτσι συνέλαβα ένα έργο τρικυμιώδες. Το έργο ʼνεμος αναφέρεται στον άνεμο της Ελλάδας γιατί, πράγματι, ενθουσιάστηκα με τον τρόπο που ο άνεμος στην Ελλάδα ακόμη κι όταν όλα είναι ήρεμα μπορεί να γίνει άγριος σε διάστημα 20 δευτερολέπτων. Είναι, θα λέγαμε, σαν το ελληνικό ταμπεραμέντο. Δεν γνωρίζω αν είναι καλά έργα ή όχι, αλλά ξέρω ότι τα συνέθεσα με πολύ αγάπη γι αυτή τη χώρα. Αυτό έκανα.

Θα μπορούσατε να μας πείτε από ποια στοιχεία αυτής της χώρας πηγάζει αυτή η αγάπη;

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω από την Ελλάδα, είναι ότι οι Έλληνες έχουν μέσα τους ιδιοφυΐα. Οι Έλληνες είναι άνθρωποι που έχουν στο αίμα τους κάτι καταφανώς διαφορετικό από τους υπόλοιπους λαούς. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για τους Έλληνες να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους ως ένα σηματνικό έθνος. Θαυμάζω ένα λαό με τόσα ταλέντα, ανθρώπους με τόση πολλή αγάπη μέσα τους, πάθος και γεναιοδωρία. Οι Έλληνες ξέρουν να προσφέρουν. Η αγάπη μου για την Ελλάδα έγκειται στο γεγονός ότι ξέρω πως ο Μέγας Αλέξανδρος, αλλά και ο πατέρας του ο Φίλιππος, όπως και οι υπόλοιπες σημαντικές προσωπικότητες, όπως η Μελίνα Μερκούρη, υπήρξαν ιδιοφυΐες. Αυτό είναι ελληνικό, αλλά πρέπει να βρείτε αυτή την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη που μπορεί να εμπνεύσει το δικό σας λαό αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Έχετε με έναν τρόπο δημιουργήσει τον κόσμο, με τη Φιλοσοφία, την Ιατρική και την Αστρονιμία, και αυτή είναι η Ελλάδα που αγαπώ. Αυτή είναι η Ελλάδα στην όποια έχω εμπιστοσύνη.

Ίσως ηχεί σαν κλισέ, αλλά πολλοί ισχυρίζονται ότι η μουσική είναι μια διεθνής κοινή ανθρώπινη γλώσσα η οποία ξεπερνά τα σύνορα. Πραγματικά πιστεύετε ότι μπορείτε να επικοινωνήσετε με ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών μέσα από τις συνθέσεις σας; Αν ναι, πώς αυτή η επικοινωνία επιτυγχάνεται;

Πιστεύω πως η μουσική μπορεί να αγγίξει τον καθένα. Αυτό πουκάνω όταν συνθέτω κιόταν παίζω έργα μεγάλων σνυθετών από το παρελθόν, όπως του Brahms, τείνω να συνειδητοποιώ ότι, κατά κάποιο τρόπο, η γλώσσα της μουσικής είναι κάτι που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Η καρδιά σου, η ψυχή σου απλά αισθάνονται. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ότι η NASA, κάποτε θέλησε να στείλει ένα δορυφόρο για να ελέγξει την ύπαρξη εξωγήινη ζωής έβαλε μουσική του Μπαχ ως μέσο επικοινωνίας. Θα μπορούσαμε να δούμε μπαλλέτο, να διαβάσουμε λογοτεχνία ή να δούμε θέατρο, αλλά η μουσική είναι πάνω απ όλες τις γλώσσες. Έτσι, αναφερόμενος και στο προηγούμενο ερώτημά σας, θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν χάσει κάτι τρομακτικό. Προωθούν το διαδίκτυο και την τεχνολογία αλλά ξεχνούν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος για να κτίσει την αυτοκρατορία του, το πρώτο πράγμα πο έκανε ήταν να φέρει καλλιτέχνες μαζί του από το χώρο του θεάτρου, της γλυπτικής και της μουσικής. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να κερδίσει τον πόλεμο. Τελευταία, οι κυβερνήσεις που όλοι έχουμε στην πραγματικότητα παραμερίζουν τις τέχνες, θεωρώντας ότι αυτές δεν επηρεάζουν την οικονομία. Αυτό είναι απολύτως λάθος. Οι τέχνες είναι η μεγαλύτερη επίδραση στον πληθυσμό. Γι αυτό θα είμαι λιγάκι σαρκαστικός. Όταν βλέπω μικρά παιδιά, χιλιάδες μικρά κορίτσια στην Αμερική τα οποία έχουν τη Lady Gaga ως πρότυπο και προσπαθούν να τη μιμηθούν, νομίζω ότι πρέπει να αναρωτηθούμε εάν αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα που προωθούμε για τα παιδιά μας. Δυστυχώς, δεν το σκεφτόμαστε, γιατί είναι θέμα χρημάτων, εν τέλει. Πρόκειται απλά για τη λειτουργία του μηχανισμού και είναι λυπηρό. Από την άλλη βλέπουμε τις χώρες μας σε οικονομική ύφεση, ανίκανες να ανακάμψουν. Έτσι η εκπαίδευση, η μουσική, οι τέχνες, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν πνευματικές αξίες που μπορούν να κάνουν μια κοινωνία δυνατή και καλύτερη. Απλά πρέπει να δούμε τη κατάληξη των αποφάσεων που διαφορετικές κυβερνήσεις παίρνουν. Πάντοτε ξαφνιάζομαι όταν μια νέα κυβέρνηση έρχεται στην εξουσία σε όλο τον κόσμο και προωθεί την εκπροσώπηση όλων των ειδών μουσικής, όπως η ποπ, η τζαζ και άλλες, αλλά πάντοτε χωρίς την κλασσική μουσική. Και πάντοτε ρωτώ γιατί Γιατί ο ήρωας του σήμερα θα πρέπει να είναι το συγκρότημα των U2; Δεν έχω κάτι εναντίον τους, αλλά αυτό το είδος δεν είναι αρκετό. Θα δούμε λοιπόν ποια θα είναι η κατάληξη. Για παράδειγμα εντυπωσιάστηκα όταν είδα τι έκανε ένας άνδρας, όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, εδώ, με αυτό το όμορφο πολιτιστικό κέντρο και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο σημαντικός άνδρας έχει πάθος και αγάπη για τις τέχνες. Διαφορετικά δεν θα το είχε πράξει. Έχει εισπράξει ευγνωμοσύνη από την κυβέρνηση αυτός ο άνθρωπος; Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι δίνουμε πολύ προσοχή στην ασημαντότητα, τόσο ώστε κάποιες φορές να ξεχνούμε ότι η κοινωνία χτίζεται από την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Αν σας ζητούσα να τιτλοφορήσετε την εμφάνισή σας στο ΙΜΚ, ποιος θα ήταν αυτός ο τίτλος; Πως θα χαρακτηρίζατε αυτή την ευκαιρία να συναντήσετε το ελληνικό κοινό ξανά; Τι να περιμένουμε από εσάς;

Θα είναι ένα ξεχωριστό ρεσιτάλ στο οποίο θα παρουσιάσω τη μουσική μου. Θα είναι ένα ρεσιτάλ από την ψυχή μου. Θα εκφράσω τον εσωτερικό μου κόσμο, τις μοίχειες πτυχές μου, θα έλεγα, και κάποια μικρά κομμάτια του εαυτού μου που ο κόσμος δεν γνωρίζει τόσο καλά. Έτσι ελπίζω ότι θα είναι ενδιαφέρον για το κοινό. Αλλά σίγουρα, είναι πολύ συγκινητικό για εμένα να παίξω αυτά τα έργα που είναι αφιερωμένα στο Χρήστο Λαμπράκη, τον οποίο αγάπησα ιδιαίτερα καθώς υπήρξε ομέντοράς μου στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που με βοήθησε πολύ και είναι θλιβερό το ότι δεν είναι μαζί μας πια. Γι αυτό το λόγο, θα παρουσιάσω ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γι αυτόν, ακριβώς επιδιή υπήρξε πρίγκηπας, ένας μεγάλος άνδρας.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΟΥ ALAIN LEFEVRE ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ