Συνέντευξη του Νικόλα Στραβοπόδη στο www.mcf.gr

από την Αφροδίτη Ερμίδη

Από τις 8 Φεβρουαρίου, μοναχικά καρτούν (LONELY TUNES) θα κάνουν την εμφάνισή τους στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Ετοιμαστείτε να συναντήσετε τους παιδικούς σας ήρωες, εν έτη 2010 και να παρακολουθήσετε τα τελευταία επεισόδια των ιστοριών τους, που ποτέ δεν μας έδειξαν ή και δεν έγραψαν ποτέ, οι αρχικοί τους δημιουργοί!

Ο Νικόλας Στραβοπόδης -σκηνοθέτης και σεναριογράφος της παράστασης-, μας εισάγει στον κόσμο των κόμικς μέσα από τη δική του ιδιαίτερη οπιτκή γωνία και μας καλεί να βιώσουμε αυτή τη σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία!

Ποια η σχέση σου με τα κόμικς;

Καταρχήν να σου πω οτι δεν έβλεπα καρτούν όταν ήμουν μικρός! Όλοι νομίζουν οτι ήμουν μανιακός με τα καρτούν. Θεωρούσα οτι είναι για παιδιά! ʼρχισα τελικά να βλέπω όταν μεγάλωσα και κατάλαβα οτι δεν έχω τις μνήμες που έχουν οι συνομήλικοί μου. Στα 20 μου όμως, ανακάλυψα οτι δεν μπορώ να τα δω όπως θα τα έβλεπα παιδί, γιατί πια είχα άλλη ματιά. Και έτσι ήρθε η ιδέα της παράστασης. Για παράδειγμα, στη Jessica Rabbit εγώ είδα μια κτηνοβάτισσα που
πηγαίνει με ένα λαγό! Και μου φάνηκαν φρικτά. Όταν λοιπόν προσπάθησα να ανακτήσω τη σχέση μου με τα κόμικς, τα είδα όλα πολύ διεστραμμένα.

Για το λόγο αυτό θέλησες να απομυθοποιήσεις τους παιδικούς μας ήρωες;

Ναι, γιατί δεν τους αγαπάω! Και δεν με ενδιαφέρει να προστατεύσω τόσο κόσμο που ξέρω οτι τους λατρεύει! Αν και ουσιαστικά νομίζω οτι δεν ανατρέπω τίποτα. Τα δίνω ακριβώς όπως είναι στη πραγματικότητα και όχι όπως τα βλέπουν τα παιδιά. Αν δεις το Γιάννη να το κάνει με τη Μαρία πολύ βίαια, δεν θα σε πειράξει. Αλλά αν δεις τον Λούκυ Λουκ να το κάνει με την Όλιβ, θα ταραχτείς. Η Κάντυ- κάντυ είναι ένα κοριτσάκι 12 χρονών που έχει συνάψει πάνω από 12 σχέσεις! Είναι παιδεραστικό το κόμικ αυτό!
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί να ενοχλήσει η παράσταση αφού αν το δεις σε καρτούν σε διασκεδάζει αλλά αν το φέρεις στη πραγματική ζωή σε ενοχλεί;

Όλο αυτό οφείλεται στο οτι μεγαλώνοντας χάνουμε την αθωότητά μας;
Υπάρχει φθορά και αυτό με φοβίζει πολύ. Των σχέσεων, του σώματος, της προσωπικότητάς μας. Και τα καρτούν είναι μια αναφορά για να σε επαναφέρουν, να θυμηθείς: τότε σκεφτόμουν έτσι, πώς άλλαξα; Πού πήγε όλη αυτή η αθωότητα; Δεν την έχασαν όμως οι παιδικοί μας ήρωες, εμείς τη χάσαμε.

Θα γελάσουμε τελικά με τη μαύρη κωμωδία που θα δούμε, ή θα μας λυπήσει;

Επίτηδες βάλαμε το τίτλο σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία γιατί θέλω να είναι μια παγίδα αυτή η παράσταση. Πρόκειται για ένα πολύ λαμπερό πράγμα, με ωραίο αμπαλάρισμα αλλά όταν το ανοίξουν οι θεατές, θα σοκαριστούν… Είναι μεν μια γροθιά στο στομάχι αλλά όλα είναι πολύ χαρούμενα. Δεν θα δεις κάτι σκοτεινό, δηλαδή αν έρθει ένα παιδί 10 χρονών θα περάσει υπέροχα, δεν θα καταλάβει (η παράσταση είναι κατάλληλη από 18 και χρονών και άνω). Αυτός που μπορεί να καταλάβει και να δει, αυτός δεν θα περάσει καλά.
Οι θεατές μπαίνουν σε μια παραμυθοχώρα που εμφανίζονται παιδικοί ήρωες αλλά στο τέλος παγιδεύονται (δεν σας λέμε περισσότερα!). Αυτό που θέλω να δείξω είναι οτι δεν είναι οι ήρωες που άλλαξαν, αλλά εμείς οι ίδιοι.
Πάντως, δεν θα φύγουν με τη καλύτερα διάθεση από τη παράσταση!

Με ποια κριτήρια επέλεξες τους ήρωες που πρωταγωνιστούν στο Lonely Tunes;

Αν εξαιρέσεις τη Ντόλυ, δεν ήθελα ήρωες ζώα πχ τα 3 γουρουνάκια, γιατί είναι λίγο περίεργο να είναι ντυμένος ο ηθοποιός γουρουνάκι και να μιλάει! Στους άλλους ήρωες, βρήκα ενδιαφέρουσες τις ιστορίες τους. Για παράδειγμα σκεφτόμουν, πώς να έχει καταλήξει ο Μελένιος, το gay στρουμφάκι. Πού θα τον συναντούσαμε το 2009; Η Κοκκινοσκουφίτσα πώς θα είναι στα 60 της; Ο Οβελίξ πώς θα ήταν αν έμενε μόνος του, χωρίς τον Αστερίξ; Πώς είναι ένας αστυνόμος, σαν τον Σαΐνη σήμερα; Αυτές ήταν οι αρχικές σκέψεις για να βρω τη μετάλλαξη και το σημείο που έπρεπε να αλλάξω.
Τελικά είδα και τα 155 επεισόδια της Κάντυ- Κάντυ για να γράψω το κείμενο! Και ανακάλυψα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, όπως οτι κανονικά στο τέλος ήταν να αυτοκτονήσει από κατάθλιψη. Αλλά οι αρχές δεν το επέτρεψαν και επέβαλλαν να γραφτεί ένα άλλο τέλος το οποίο ήταν πολύ σαχλό και υποδεέστερο της ιστορίας. Κι εκεί επίσης σκέφτηκα να κάνω μια ιστορία από τα τελευταία επεισόδια όλων των καρτούν.

Ο τρόπος που έχει στηθεί το σκηνικό της παράστασης είναι πολύ ιδιαίτερος.

Ναί, έδωσα μεγάλη σημασία στα σκηνικά και γιαυτό κόστισαν και πολύ. Το γκαζόν, η πισίνα, τα φώτα, τα κοστούμια, την έκαναν πάρα πολύ ακριβή τη παράσταση, αλλά ευτυχώς βρέθηκαν οι χορηγοί μας και το αποτέλεσμα είναι πολύ πλούσιο. Αυτό που ήθελα είναι να μην αισθανθούν οι θεατές οτι βρίσκονται στο θέατρο, αλλά να νομίζουν οτι ξαναγύρισαν στο νηπιαγωγείο και όλα είναι μαγικά. Γιαυτό αφαίρεσα τα φώτα, τα καθίσματα.

Έχεις αγωνία για τη πρώτη σου απόπειρα στο σενάριο και τη σκηνοθεσία;

Μου φαίνεται αστείο να λέω οτι είμαι ο σκηνοθέτης! Δεν ήξερα οτι μπορώ να γράψω, το ανακάλυψα στη σχολή. Στο Εθνικό έγραφα κείμενα για κάποια μαθήματα. Με την αποδοχή, κατάλαβα οτι αρέσει το γράψιμό μου και οτι μου αρέσει κι εμένα.
Σαν ηθοποιός που είμαι -γιατί δεν μου αρέσει να βαφτίζομαι σκηνοθέτης- θέλω να βάζω τον θεατή στη διαδικασία της σκέψης, να τον ενοχλώ, νομίζω οτι αυτή είναι η δουλειά μου. Αυτή η παράσταση θα είναι η πιο ουσιαστική ενόχληση που έχω κάνει προσωπικά σαν καλλιτέχνης. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και αν αρέσει στο κόσμο!